Η Νεράιδα Λίτα πετούσε ένα ήρεμο πρωινό πάνω από ένα μεγάλο δάσος, όταν παρατήρησε μια μικρή ασημένια λάμψη να βγαίνει μέσα από έναν βράχο.
«Τι να κρύβεται εκεί μέσα;» αναρωτήθηκε.
Η περιέργειά της ήταν τόσο μεγάλη που πέταξε αμέσως προς το σημείο.
Πίσω από αναρριχώμενα φυτά ανακάλυψε την είσοδο μιας σπηλιάς.
Μόλις μπήκε, έμεινε έκπληκτη.
Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι πολύχρωμους κρυστάλλους που λαμποκοπούσαν σαν μικρά αστέρια.
Άλλοι ήταν γαλάζιοι, άλλοι πράσινοι, άλλοι μοβ και άλλοι χρυσοί.
Κάθε βήμα έκανε τη σπηλιά να γεμίζει με νέες αντανακλάσεις φωτός.
Η Λίτα προχώρησε πιο βαθιά.
Σε μια μεγάλη αίθουσα βρήκε μια λίμνη με κρυστάλλινο νερό.
Η επιφάνειά της αντανακλούσε όλα τα χρώματα των κρυστάλλων και έμοιαζε σαν ένας τεράστιος πολύχρωμος καθρέφτης.
Η νεράιδα κάθισε για λίγο στην άκρη της λίμνης και απόλαυσε την ησυχία.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε ένα μονοπάτι που οδηγούσε σε μια αίθουσα γεμάτη παράξενους βράχους.
Όταν τους άγγιζε το φως, άλλαζαν χρώμα και δημιουργούσαν όμορφα σχέδια στους τοίχους της σπηλιάς.
Η Λίτα δεν είχε ξαναδεί κάτι τόσο εντυπωσιακό.
Συνέχισε την εξερεύνηση και έφτασε σε μια μικρή γυάλινη γέφυρα που περνούσε πάνω από τη λίμνη.
Από εκεί μπορούσε να θαυμάσει ολόκληρη τη σπηλιά.
Όλα έλαμπαν σαν να είχαν γεμίσει με χιλιάδες μικροσκοπικά αστέρια.
Πριν φύγει, η Λίτα έκλεισε για λίγο τα μάτια της και κράτησε μέσα στην καρδιά της όλες τις εικόνες που είχε δει.
Ήξερε πως αυτή η περιπέτεια θα έμενε για πάντα στις πιο όμορφες αναμνήσεις της.
Άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ξανά προς τον ουρανό.
Καθώς απομακρυνόταν, μια πολύχρωμη λάμψη φώτισε για λίγο την είσοδο της σπηλιάς, σαν να την αποχαιρετούσε μέχρι την επόμενη φορά.
