Η Νεράιδα Κλαούντια πετούσε ένα όμορφο απόγευμα πάνω από μια παλιά πόλη, όταν παρατήρησε ένα μικρό κτίριο που έλαμπε απαλά ανάμεσα στα υπόλοιπα.
Δεν ήταν μεγάλο ούτε εντυπωσιακό.
Όμως κάτι της έλεγε πως μέσα του έκρυβε κάτι ξεχωριστό.
Προσγειώθηκε μπροστά στη μικρή πόρτα και την άνοιξε με περιέργεια.
Μόλις μπήκε, βρέθηκε σε ένα δωμάτιο γεμάτο μικρά γυάλινα κουτιά.
Κάθε κουτί είχε μέσα μια μικρή φωτεινή λάμψη που κινούνταν απαλά.
«Τι να είναι όλα αυτά;» αναρωτήθηκε.
Πλησίασε το πρώτο κουτί.
Μόλις το άγγιξε, η λάμψη άνοιξε και εμφανίστηκαν μπροστά της όμορφες εικόνες.
Έδειχναν στιγμές χαράς, ταξίδια, γέλια και μικρές καθημερινές περιπέτειες.
Η Κλαούντια κατάλαβε πως κάθε κουτί κρατούσε μια ξεχωριστή ανάμνηση.
Συνέχισε να περπατά ανάμεσα στα ράφια.
Υπήρχαν χιλιάδες μικρά φώτα γύρω της.
Άλλα έλαμπαν δυνατά και άλλα πιο απαλά, αλλά όλα είχαν τη δική τους ιστορία.
Στο τέλος του δωματίου βρήκε ένα άδειο κουτί.
Δίπλα του υπήρχε μια μικρή επιγραφή:
«Κράτησε εδώ μια στιγμή που δεν θέλεις να ξεχάσεις.»
Η Κλαούντια σκέφτηκε όλες τις περιπέτειες που είχε ζήσει.
Χαμογέλασε και άγγιξε απαλά το κουτί.
Μια μικρή λάμψη εμφανίστηκε μέσα του.
Ήταν η ανάμνηση της ημέρας που ανακάλυψε αυτό το μαγικό μέρος.
Όταν βγήκε ξανά έξω, ο ουρανός είχε γεμίσει αστέρια.
Η Νεράιδα Κλαούντια πέταξε ψηλά χαρούμενη.
Είχε μάθει πως οι πιο όμορφοι θησαυροί δεν είναι πάντα αντικείμενα.
Μερικές φορές είναι οι στιγμές που ζούμε και κρατάμε για πάντα μέσα μας.
