Η Νεράιδα Ονειρομέλια πετούσε ψηλά στον βραδινό ουρανό, όταν είδε ένα μικρό φωτάκι να αναβοσβήνει ανάμεσα στα σύννεφα.
Δεν έμοιαζε με αστέρι.
Ήταν κάτι διαφορετικό.
Ακολούθησε τη μικρή λάμψη και έφτασε μπροστά σε ένα όμορφο σπιτάκι που στεκόταν απαλά πάνω σε ένα μεγάλο αφράτο σύννεφο.
Η πόρτα του ήταν διακοσμημένη με μικρά φεγγαράκια και αστέρια.
Η Ονειρομέλια μπήκε μέσα γεμάτη περιέργεια.
Μπροστά της υπήρχε ένα τεράστιο εργαστήριο.
Όμως δεν ήταν ένα συνηθισμένο εργαστήριο.
Ήταν το εργαστήριο όπου δημιουργούνταν όμορφα όνειρα.
Στα ράφια υπήρχαν γυάλινα βαζάκια γεμάτα λαμπερές εικόνες.
Σε ένα υπήρχαν ταξίδια σε μακρινούς κόσμους.
Σε άλλο υπήρχαν περιπέτειες με φανταστικούς ήρωες.
Σε ένα τρίτο υπήρχαν χρώματα που δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
«Πόσες υπέροχες ιστορίες χωρούν εδώ μέσα!» είπε εντυπωσιασμένη.
Στο κέντρο του δωματίου υπήρχε ένα μεγάλο βιβλίο.
Η Ονειρομέλια το άνοιξε προσεκτικά.
Κάθε σελίδα ήταν άδεια μέχρι κάποιος να φανταστεί κάτι.
Τότε οι εικόνες εμφανίζονταν μόνες τους.
Η νεράιδα σκέφτηκε έναν όμορφο κήπο γεμάτο φώτα και αμέσως η σελίδα γέμισε χρώματα.
Συνέχισε την εξερεύνηση και έφτασε σε ένα δωμάτιο με χιλιάδες μικρές φωτεινές σφαίρες που αιωρούνταν.
Κάθε σφαίρα έκρυβε ένα διαφορετικό όνειρο έτοιμο να ταξιδέψει.
Η Ονειρομέλια τις βοήθησε να βρουν τον δρόμο τους.
Άνοιξε ένα μεγάλο παράθυρο και οι φωτεινές σφαίρες πέταξαν απαλά στον ουρανό.
Το βράδυ απλώθηκαν παντού σαν μικρά αστέρια.
Η Νεράιδα Ονειρομέλια κοίταξε το θέαμα και χαμογέλασε.
Ήξερε πως κάπου, κάποιος θα έκλεινε τα μάτια του και θα ξεκινούσε ένα όμορφο ταξίδι φαντασίας.
Και εκείνη θα συνέχιζε να φροντίζει ώστε κάθε νύχτα να είναι γεμάτη γλυκά και μαγικά όνειρα.
