Η Νεράιδα Γλαύκη πετούσε ένα ήρεμο πρωινό πάνω από καταπράσινα λιβάδια, όταν παρατήρησε εκατοντάδες πολύχρωμες πεταλούδες να πετούν όλες προς την ίδια κατεύθυνση.
«Πού να πηγαίνουν άραγε;» αναρωτήθηκε.
Αποφάσισε να τις ακολουθήσει.
Οι πεταλούδες πέταξαν πάνω από λουλουδιασμένα μονοπάτια, μικρά ποταμάκια και καταπράσινα ξέφωτα, μέχρι που έφτασαν σε μια μεγάλη κοιλάδα.
Στο κέντρο της υπήρχε ένα πανέμορφο παλάτι.
Οι τοίχοι του ήταν καλυμμένοι με αναρριχώμενα λουλούδια και τα παράθυρά του έλαμπαν σαν πολύχρωμοι κρύσταλλοι.
Γύρω του πετούσαν χιλιάδες πεταλούδες κάθε μεγέθους και χρώματος.
Η Γλαύκη προσγειώθηκε απαλά μπροστά στην είσοδο.
Η μεγάλη πόρτα άνοιξε μόνη της και η νεράιδα μπήκε μέσα.
Το εσωτερικό του παλατιού ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό.
Οι αίθουσες ήταν γεμάτες λουλούδια, μικρά σιντριβάνια και ψηλές γυάλινες οροφές από όπου έμπαινε το φως του ήλιου.
Σε κάθε γωνιά πετούσαν πεταλούδες που δημιουργούσαν υπέροχους χρωματισμούς στον αέρα.
Η Γλαύκη συνέχισε την εξερεύνησή της.
Βρήκε μια μεγάλη αίθουσα όπου υπήρχαν εκατοντάδες μικρά φυτά έτοιμα να ανθίσουν.
Κάθε φορά που μια πεταλούδα ακουμπούσε απαλά ένα μπουμπούκι, εκείνο άνοιγε και αποκάλυπτε ένα πανέμορφο λουλούδι.
«Τι μαγικό μέρος!» είπε χαμογελώντας.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε έναν κήπο γεμάτο αρωματικά φυτά.
Οι πεταλούδες πετούσαν από λουλούδι σε λουλούδι και ολόκληρος ο κήπος έμοιαζε να χορεύει.
Η Γλαύκη κάθισε για λίγο σε ένα πέτρινο παγκάκι και απόλαυσε την ηρεμία.
Όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, οι πεταλούδες άρχισαν να πετούν όλες μαζί ψηλά στον ουρανό.
Έμοιαζαν με ένα πολύχρωμο σύννεφο που λαμπύριζε μέσα στο φως του δειλινού.
Η Νεράιδα Γλαύκη άνοιξε τα φτερά της και πέταξε ανάμεσά τους.
Χαμογελούσε σε όλη τη διαδρομή.
Ήξερε πως εκείνη η ημέρα θα έμενε για πάντα στις πιο όμορφες αναμνήσεις της.
Και από τότε, κάθε φορά που έβλεπε μια πεταλούδα να πετά, θυμόταν το μαγικό παλάτι που ήταν κρυμμένο ανάμεσα στα λουλούδια.
