Η Κρυσταλένια πετούσε ένα ήσυχο πρωινό πάνω από ένα μακρινό μέρος που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ.
Ο ουρανός ήταν καθαρός και τα φτερά της άφηναν πίσω τους μικρές λαμπερές σταγόνες φωτός.
Καθώς ταξίδευε, είδε χαμηλά κάτι να αστράφτει.
Στην αρχή νόμιζε πως ήταν μικρά κομμάτια από κρύσταλλο.
Όμως όσο πλησίαζε κατάλαβε πως είχε ανακαλύψει μια τεράστια λίμνη.
Δεν ήταν όμως μια συνηθισμένη λίμνη.
Το νερό της ήταν τόσο καθαρό και ήρεμο που έμοιαζε με έναν μεγάλο φυσικό καθρέφτη.
Η Κρυσταλένια προσγειώθηκε απαλά στην άκρη της.
«Τι υπέροχο μέρος!» είπε εντυπωσιασμένη.
Κοίταξε μέσα στο νερό και είδε την αντανάκλαση του ουρανού.
Τα σύννεφα, τα πουλιά και το φως του ήλιου καθρεφτίζονταν τέλεια στην επιφάνεια.
Άρχισε να πετάει πάνω από τη λίμνη.
Κάθε φορά που τα φτερά της πλησίαζαν το νερό, δημιουργούνταν μικροί κύκλοι που έκαναν τις αντανακλάσεις να μοιάζουν σαν να χορεύουν.
Στη συνέχεια ανακάλυψε ένα μονοπάτι γύρω από τη λίμνη.
Κατά μήκος του υπήρχαν παράξενες διάφανες πέτρες που έλαμπαν με διαφορετικά χρώματα όταν τις άγγιζε το φως.
Η Κρυσταλένια τις παρατηρούσε μία μία με θαυμασμό.
Λίγο πιο πέρα βρήκε ένα μικρό εργαστήριο όπου υπήρχαν παλιά σχέδια από γυάλινες δημιουργίες και κρυστάλλινα αντικείμενα.
Κάθε κομμάτι ήταν φτιαγμένο με μεγάλη προσοχή και φαντασία.
Η Κρυσταλένια πέρασε όλη την ημέρα εξερευνώντας αυτό το μαγευτικό μέρος.
Όταν ο ήλιος άρχισε να δύει, η λίμνη άλλαξε χρώματα.
Έγινε χρυσή, ροζ και ασημένια μαζί.
Η Κρυσταλένια χαμογέλασε.
Είχε ανακαλύψει πως μερικές φορές η μεγαλύτερη ομορφιά βρίσκεται στα ήρεμα μέρη που μας κάνουν να σταματάμε για λίγο και να παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας.
Άνοιξε τα φτερά της και συνέχισε το ταξίδι της, ψάχνοντας την επόμενη υπέροχη ανακάλυψη.
