Η νεράιδα Αμορέλ πετούσε χαρούμενη ανάμεσα στα σύννεφα, όταν ξαφνικά είδε ένα μικρό περιστέρι να κλαίει πάνω σε ένα κλαδί.
«Τι συμβαίνει;» το ρώτησε με τη γλυκιά της φωνή.
«Η μαγική καρδιά της Αγάπης χάθηκε», απάντησε το περιστέρι. «Χωρίς αυτήν, τα λουλούδια δεν ανθίζουν και τα ζώα έχουν ξεχάσει να χαμογελούν.»
Η Αμορέλ στενοχωρήθηκε.
«Τότε πρέπει να τη βρούμε!» είπε αποφασιστικά.
Μαζί ξεκίνησαν το ταξίδι τους.
Πρώτα πέρασαν από το Λιβάδι των Πεταλούδων. Εκεί συνάντησαν δύο σκαντζοχοιράκια που είχαν μαλώσει για ένα κόκκινο μήλο.
Η Αμορέλ τα πλησίασε.
«Το πιο όμορφο πράγμα δεν είναι να κερδίζεις, αλλά να μοιράζεσαι», τους είπε.
Τα δύο σκαντζοχοιράκια αγκαλιάστηκαν και μοιράστηκαν το μήλο.
Ξαφνικά, μια μικρή ροζ λάμψη εμφανίστηκε στον ουρανό.
«Η αγάπη δυναμώνει!» φώναξε το περιστέρι.
Λίγο αργότερα, έφτασαν στο Δάσος των Αστεριών.
Εκεί ένα μικρό αλεπουδάκι είχε χαθεί και φοβόταν να επιστρέψει σπίτι.
Η Αμορέλ το πήρε από το χέρι και το βοήθησε να βρει τη μαμά του.
Μόλις αγκαλιάστηκαν, άλλη μία φωτεινή λάμψη γέμισε τον ουρανό.
Η καρδιά της Αγάπης άρχισε σιγά σιγά να ξαναζωντανεύει.
Καθώς πλησίαζε το βράδυ, η Αμορέλ βρήκε τη μαγική καρδιά κάτω από ένα δέντρο γεμάτο λουλούδια.
Όμως η καρδιά ήταν αδύναμη.
Τότε όλα τα ζώα που είχαν βοηθήσει ήρθαν κοντά της.
Τα κουνελάκια, τα ελαφάκια, τα πουλάκια και οι πεταλούδες ένωσαν τις φωνές τους.
«Η αγάπη βρίσκεται μέσα στις καλές πράξεις!»
Και τότε συνέβη κάτι μαγικό.
Η καρδιά άρχισε να λάμπει πιο δυνατά από ποτέ.
Τα λουλούδια άνθισαν.
Οι πεταλούδες πέταξαν χαρούμενες.
Τα αστέρια γέμισαν τον ουρανό.
Και ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο εμφανίστηκε πάνω από το βασίλειο.
Η Αμορέλ χαμογέλασε.
«Η αγάπη δεν χάνεται ποτέ», είπε.
«Μεγαλώνει κάθε φορά που βοηθάμε, συγχωρούμε και αγαπάμε ο ένας τον άλλον.»
Και από εκείνη την ημέρα, όποτε κάποιος έκανε μια καλή πράξη, μια μικρή ροζ καρδούλα φώτιζε για λίγο τον ουρανό, θυμίζοντας σε όλους ότι η αγάπη είναι η πιο δυνατή μαγεία του κόσμου.
