Η Κρυσταλένια πετούσε απαλά πάνω από τα χιονισμένα βουνά ένα ήσυχο χειμωνιάτικο πρωινό, όταν παρατήρησε πως οι πρώτες χιονονιφάδες άρχισαν να πέφτουν από τον ουρανό.
Χαμογέλασε.
«Ήρθε η αγαπημένη μου εποχή!»
Άνοιξε τα λαμπερά φτερά της και πέταξε ανάμεσα στις νιφάδες.
Κάθε φορά που περνούσε από δίπλα τους, εκείνες άρχιζαν να στριφογυρίζουν σαν να χόρευαν στον αέρα.
Η Κρυσταλένια συνέχισε το ταξίδι της μέχρι που έφτασε σε μια μεγάλη παγωμένη λίμνη.
Η επιφάνειά της έμοιαζε με γυαλί και αντανακλούσε τον καταγάλανο ουρανό.
Η νεράιδα άγγιξε απαλά τον πάγο με το μαγικό της ραβδί.
Αμέσως εμφανίστηκαν λαμπερά σχέδια που έμοιαζαν με κρυστάλλινα λουλούδια.
«Τι όμορφα έγιναν!» είπε γεμάτη χαρά.
Λίγο αργότερα, ανέβηκε στην κορυφή ενός χιονισμένου λόφου.
Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρη την κοιλάδα.
Τα έλατα ήταν ντυμένα στα λευκά.
Οι κορυφές των βουνών άστραφταν κάτω από τον ήλιο.
Και οι χιονονιφάδες συνέχιζαν να χορεύουν αργά γύρω της.
Η Κρυσταλένια έκλεισε τα μάτια της για μια στιγμή και άφησε το απαλό χειμωνιάτικο αεράκι να ταξιδέψει ανάμεσα στα μαλλιά της.
Ήταν μια στιγμή γεμάτη γαλήνη.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, ο ουρανός γέμισε αποχρώσεις του ροζ, του μωβ και του χρυσαφί.
Οι νιφάδες έλαμπαν σαν μικρά διαμάντια.
Η Κρυσταλένια άνοιξε ξανά τα φτερά της και πέταξε ψηλά πάνω από το χιονισμένο τοπίο.
«Ο χειμώνας είναι γεμάτος μικρά θαύματα», είπε χαμογελώντας.
Και συνέχισε το ταξίδι της στον παγωμένο ουρανό, σκορπίζοντας λάμψη και ομορφιά σε κάθε γωνιά που περνούσε.
