Η Λούνα ήταν ένα μικρό, λευκό κουνελάκι που αγαπούσε να κάνει βόλτες στη φύση. Κάθε πρωί ξεκινούσε να εξερευνήσει κάποιο καινούριο μονοπάτι, χωρίς να ξέρει τι όμορφο θα συναντούσε.
Ένα ανοιξιάτικο πρωινό περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα, όταν έφτασε σε ένα μεγάλο λιβάδι. Δεν έμοιαζε με κανένα άλλο. Από παντού αναδυόταν ένα γλυκό άρωμα που έκανε τον αέρα να μοιάζει φρέσκος και δροσερός.
Η Λούνα προχώρησε αργά και παρατήρησε πως το λιβάδι ήταν γεμάτο λεβάντες, χαμομήλια, θυμάρι και άγρια μέντα. Κάθε λίγα βήματα άλλαζε και το άρωμα που ένιωθε.
Σταμάτησε κάτω από μια μεγάλη αμυγδαλιά και πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Πόσο όμορφα μυρίζει εδώ!» είπε με χαρά.
Συνέχισε τη βόλτα της ακολουθώντας ένα μικρό μονοπάτι που περνούσε ανάμεσα στα λουλούδια. Λίγο πιο πέρα συνάντησε ένα ξύλινο παγκάκι. Ανέβηκε επάνω του και από εκεί μπορούσε να βλέπει ολόκληρο το λιβάδι.
Ο ήλιος φώτιζε απαλά τα φυτά, ενώ ο αέρας κουβαλούσε συνεχώς διαφορετικά αρώματα.
Η Λούνα έμεινε για αρκετή ώρα απολαμβάνοντας την ηρεμία της φύσης.
Όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, ξεκίνησε τον δρόμο της επιστροφής. Πριν φύγει, γύρισε για μια τελευταία ματιά στο αρωματικό λιβάδι.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως κάθε εποχή θα του χάριζε μια διαφορετική εικόνα και πως θα επέστρεφε ξανά για να ανακαλύψει τα αρώματα που θα έφερνε ο επόμενος ανθισμένος καιρός.
