Ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος πετούσε πάνω από ένα μεγάλο πάρκο, παρατηρώντας προσεκτικά όσα συνέβαιναν από ψηλά.
Τίποτα δεν ξέφευγε από το βλέμμα του.
Καθώς έκανε έναν κύκλο πάνω από μια δεντροστοιχία, είδε ένα μικρό σακίδιο αφημένο κάτω από ένα παγκάκι.
Κοίταξε γύρω του.
Δεν υπήρχε κανείς.
«Κάποιος θα το ξέχασε!» είπε.
Πέταξε λίγο πιο μακριά και είδε ένα παιδί να περπατά μαζί με τους γονείς του.
Το παιδί γύριζε συνεχώς το κεφάλι του σαν να έψαχνε κάτι.
Ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος κατάλαβε αμέσως τι είχε συμβεί.
Πέταξε από πάνω τους και άρχισε να φωνάζει:
«Εδώ! Εδώ! Το σακίδιο!»
Οι άνθρωποι κοίταξαν ψηλά και είδαν τον παπαγάλο να πετά προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν.
Λίγα λεπτά αργότερα έφτασαν στο παγκάκι.
Το σακίδιο βρισκόταν ακόμη εκεί.
Το παιδί το πήρε στα χέρια του και χαμογέλασε με ανακούφιση.
Ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος πέταξε χαρούμενος πάνω από τα δέντρα.
Του άρεσε να παρατηρεί όλα όσα συνέβαιναν γύρω του.
Καθώς συνέχιζε τη βόλτα του, είδε έναν χαρταετό να έχει μπλεχτεί στην κορυφή ενός δέντρου.
Χωρίς να χάσει χρόνο, πέταξε προς το σημείο για να ειδοποιήσει τους ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί κοντά.
Ο ήλιος είχε αρχίσει να χαμηλώνει, όταν κάθισε σε ένα ψηλό κλαδί και αγνάντεψε ολόκληρο το πάρκο.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως τα προσεκτικά μάτια μπορούν να βοηθήσουν τους άλλους και πως κάθε καινούρια μέρα του έφερνε μια ακόμη μικρή περιπέτεια.
