Το πρώτο φως της ημέρας μόλις είχε φωτίσει το βουνό, όταν ο Γερμανικός Ποιμενικός ξεκίνησε την αγαπημένη του πεζοπορία.
Το μονοπάτι περνούσε μέσα από ένα πυκνό δάσος με πανύψηλα έλατα. Ο δροσερός αέρας έκανε τα κλαδιά να κινούνται απαλά, ενώ το έδαφος ήταν στρωμένο με πευκοβελόνες.
Περπατούσε με σταθερό βήμα, παρατηρώντας κάθε γωνιά της διαδρομής.
Λίγο αργότερα βρέθηκε σε μια μεγάλη ξέφωτη πλαγιά γεμάτη αγριολούλουδα. Εκεί σταμάτησε για λίγο, πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε τον δρόμο του.
Όσο προχωρούσε, το τοπίο άλλαζε συνεχώς.
Πέρασε δίπλα από ένα παλιό πέτρινο εκκλησάκι, συνέχισε μέσα από ένα μικρό δάσος με καστανιές και έφτασε σε ένα μεγάλο λιβάδι που λουζόταν από το πρωινό φως.
Στην άκρη του λιβαδιού υπήρχε ένα ξύλινο παρατηρητήριο.
Ανέβηκε τα σκαλιά του και αγνάντεψε το απέραντο πράσινο που απλωνόταν μπροστά του.
Ύστερα κατέβηκε και συνέχισε τη διαδρομή του.
Σε λίγο συνάντησε έναν παλιό νερόμυλο που βρισκόταν δίπλα σε ένα ήρεμο ρυάκι. Στάθηκε για λίγο και άκουσε τον χαρακτηριστικό ήχο της μεγάλης ξύλινης φτερωτής που γύριζε αργά.
Η βόλτα κράτησε αρκετές ώρες.
Όταν ο ήλιος άρχισε να γέρνει, πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς περπατούσε, κοίταζε τις εικόνες που είχε γνωρίσει μέσα στη μέρα και ένιωθε πως κάθε πεζοπορία ήταν μια καινούρια περιπέτεια.
Με ήρεμο βηματισμό συνέχισε το μονοπάτι του, ανυπομονώντας ήδη για την επόμενη εξόρμησή του στη φύση.
