Ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος ήταν γνωστός σε όλη τη ζούγκλα γιατί… ό,τι μάθαινε, το έλεγε αμέσως!
Αν έβλεπε έναν ελέφαντα να κάνει μπάνιο, το φώναζε σε όλους.
Αν ένας πίθηκος έφτιαχνε μια καινούρια κούνια, ο Μαρτυριάρης ήταν ο πρώτος που το ανακοίνωνε.
«Τα έμαθες; Τα έμαθες;» φώναζε πετώντας από δέντρο σε δέντρο.
Μια μέρα, καθώς πετούσε πάνω από τη ζούγκλα, είδε έναν τεράστιο φοίνικα γεμάτο ώριμες καρύδες.
«Ωωω! Τι υπέροχο μέρος!» είπε.
Αλλά πριν προλάβει να το πει σε όλους, σκέφτηκε κάτι.
«Αν αρχίσω πάλι να φωνάζω, δεν θα προλάβω ούτε να το απολαύσω!»
Έτσι, κάθισε ήσυχα σε ένα κλαδί και παρατήρησε το όμορφο τοπίο.
Άκουσε τα πουλιά να κελαηδούν.
Είδε τις πεταλούδες να χορεύουν πάνω από τα λουλούδια.
Και παρακολούθησε έναν πολύχρωμο τουκάν να πετά ανάμεσα στα δέντρα.
Ύστερα πέταξε μέχρι έναν καταρράκτη που έπεφτε από έναν ψηλό βράχο.
Το νερό έλαμπε κάτω από τον ήλιο και δημιουργούσε ένα μικρό ουράνιο τόξο.
«Τελικά», είπε χαμογελώντας, «μερικές στιγμές είναι τόσο όμορφες που αξίζει πρώτα να τις ζεις και μετά να τις διηγείσαι.»
Καθώς επέστρεφε στη φωλιά του, συνάντησε τα υπόλοιπα πουλιά.
«Πώς πέρασες σήμερα;» τον ρώτησαν.
Ο Μαρτυριάρης χαμογέλασε.
«Έζησα μια υπέροχη μέρα γεμάτη όμορφες εικόνες. Και τώρα έχω μια καταπληκτική ιστορία να σας πω!»
Τα πουλιά κάθισαν γύρω του και τον άκουγαν με μεγάλο ενδιαφέρον, ενώ ο ήλιος χανόταν πίσω από τα δέντρα της ζούγκλας.
Και από εκείνη την ημέρα, ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος έμαθε πως οι πιο όμορφες ιστορίες γεννιούνται όταν πρώτα απολαμβάνουμε τις περιπέτειές μας.
