Ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος ξύπνησε ένα ηλιόλουστο πρωινό γεμάτος περιέργεια.
Ήταν γνωστός σε όλη τη ζούγκλα γιατί πρόσεχε τα πάντα και θυμόταν κάθε μικρή λεπτομέρεια. Όμως εκείνη την ημέρα δεν επρόκειτο να ανακαλύψει κάποιο μυστικό.
Θα ανακάλυπτε κάτι πολύ πιο παράξενο.
Καθώς πετούσε πάνω από το δάσος, είδε ένα τεράστιο αερόστατο δεμένο στην κορυφή ενός λόφου.
Στο καλάθι του υπήρχε μια πινακίδα.
«Αγορά των Χαμένων Λέξεων – Μόνο για περίεργους εξερευνητές.»
Ο παπαγάλος δεν έχασε ούτε λεπτό.
Το αερόστατο απογειώθηκε και ταξίδεψε πάνω από σύννεφα μέχρι που έφτασε σε ένα μικρό νησί που αιωρούνταν στον ουρανό.
Εκεί υπήρχε μια ολόκληρη αγορά.
Μόνο που αντί για φρούτα, παιχνίδια ή βιβλία, οι πάγκοι ήταν γεμάτοι... λέξεις.
Άλλες ήταν κλεισμένες μέσα σε γυάλινα βαζάκια.
Άλλες πετούσαν σαν πεταλούδες.
Κάποιες άλλαζαν συνεχώς χρώματα.
Μια ηλικιωμένη κουκουβάγια τον καλωσόρισε.
«Κάθε τόσο», του εξήγησε, «μερικές όμορφες λέξεις ξεχνιούνται και χάνονται. Εμείς τις βρίσκουμε και τις φροντίζουμε μέχρι να τις χρησιμοποιήσει ξανά κάποιος.»
Ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος άρχισε να περπατά ανάμεσα στους πάγκους.
Σε έναν βρήκε τη λέξη «Ευγένεια», που έλαμπε σαν χρυσός.
Σε έναν άλλο τη λέξη «Φαντασία», που άλλαζε σχήμα κάθε λίγα δευτερόλεπτα.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε η λέξη «Συνεργασία», η οποία μεγάλωνε κάθε φορά που δύο επισκέπτες την άγγιζαν ταυτόχρονα.
Η πιο παράξενη αίθουσα βρισκόταν στο τέλος της αγοράς.
Ονομαζόταν Εργαστήριο των Ιστοριών.
Εκεί οι επισκέπτες διάλεγαν λίγες όμορφες λέξεις και τις τοποθετούσαν μέσα σε έναν μεγάλο γυάλινο κύκλο.
Ξαφνικά οι λέξεις άρχιζαν να πετούν, να ενώνονται και να δημιουργούν ολοκαίνουργιες ιστορίες.
Ο παπαγάλος διάλεξε τις λέξεις:
«Χαμόγελο.»
«Περιπέτεια.»
«Καλοσύνη.»
«Όνειρο.»
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εμφανίστηκε μπροστά του ένα ολοζώντανο παραμύθι με ήρωες που ταξίδευαν σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα.
Ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από το θέαμα.
Πριν φύγει, η σοφή κουκουβάγια του χάρισε ένα μικρό διάφανο φτερό.
«Τι κάνει;» τη ρώτησε.
«Κάθε φορά που χρησιμοποιείς όμορφες λέξεις για να βοηθήσεις, να ενθαρρύνεις ή να κάνεις κάποιον να χαμογελάσει, το φτερό γίνεται λίγο πιο φωτεινό.»
Ο παπαγάλος χαμογέλασε.
Έβαλε προσεκτικά το φτερό κάτω από το φτερό του και αποχαιρέτησε τους νέους του φίλους.
Καθώς το αερόστατο τον επέστρεφε στη ζούγκλα, κατάλαβε πως οι λέξεις είναι σαν μικροί θησαυροί.
Μπορούν να δώσουν θάρρος.
Να γεννήσουν νέες ιδέες.
Να δημιουργήσουν φιλίες.
Και να κάνουν μια απλή ημέρα να μετατραπεί σε μια αξέχαστη περιπέτεια.
Από τότε ο Μαρτυριάρης Παπαγάλος συνέχισε να παρατηρεί τα πάντα γύρω του.
Μόνο που αντί να θυμάται μόνο τα μυστικά, άρχισε να συλλέγει και τις πιο όμορφες λέξεις που άκουγε κάθε μέρα.
Γιατί είχε ανακαλύψει πως οι καλύτερες ιστορίες ξεκινούν πάντα από μία μόνο λέξη.
