Η Λούση, η παιχνιδιάρα γατούλα, ξύπνησε ένα γλυκό πρωινό γεμάτη περιέργεια.
Καθώς άνοιξε το παράθυρό της για να πάρει λίγο καθαρό αέρα, είδε έναν μικρό χάρτινο αετό να προσγειώνεται απαλά στο περβάζι.
Στην ουρά του ήταν δεμένο ένα κλειδί.
Πάνω του κρεμόταν μια μικροσκοπική ταμπέλα.
«Ξενοδοχείο των Χαμένων Εποχών – Δωμάτιο για έναν ξεχωριστό επισκέπτη.»
Η Λούση δεν έχασε χρόνο.
Ακολούθησε τον χάρτη που ήταν ζωγραφισμένος πάνω στον αετό και έφτασε σε έναν λόφο όπου στεκόταν ένα εντυπωσιακό ξενοδοχείο.
Ήταν παράξενο.
Η αριστερή του πλευρά ήταν γεμάτη ανθισμένα λουλούδια.
Η δεξιά είχε χρυσά φθινοπωρινά φύλλα.
Η πίσω ήταν σκεπασμένη με χιόνι.
Και η μπροστινή έλαμπε κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.
Μια ευγενική αλεπού με στολή θυρωρού την υποδέχθηκε.
«Καλώς ήρθες. Εδώ φιλοξενούμε εποχές που δεν θέλουν να ξεχαστούν.»
Η Λούση μπήκε στο πρώτο δωμάτιο.
Ήταν γεμάτο άνοιξη.
Δέντρα ανθισμένα, πεταλούδες και πολύχρωμα λουλούδια γέμιζαν τον χώρο.
Μόλις άνοιξε την πόρτα του επόμενου δωματίου, βρέθηκε σε ένα καλοκαιρινό νησί με χρυσή άμμο, φοίνικες και δροσερές λιμνούλες.
Το τρίτο δωμάτιο ήταν ένα φθινοπωρινό δάσος.
Τα φύλλα χόρευαν στον αέρα και μικροί σκαντζόχοιροι μάζευαν καρπούς.
Στο τέταρτο δωμάτιο επικρατούσε ένας ήρεμος χειμώνας.
Οι νιφάδες έπεφταν αργά, ενώ μικρά ζωάκια έπιναν ζεστό ρόφημα δίπλα σε ένα μεγάλο τζάκι.
«Πώς γίνεται κάθε δωμάτιο να είναι μια διαφορετική εποχή;» ρώτησε η Λούση.
Η αλεπού χαμογέλασε.
«Γιατί κάθε εποχή έχει τη δική της ομορφιά και καμία δεν θέλει να μοιάσει με κάποια άλλη.»
Στη συνέχεια έφτασαν στην πιο παράξενη πτέρυγα του ξενοδοχείου.
Πάνω από την πόρτα έγραφε:
"Η Εποχή που Δεν Έχει Υπάρξει Ακόμη."
Μέσα υπήρχε μόνο ένας λευκός χώρος.
Ούτε δέντρα.
Ούτε ουρανός.
Ούτε χρώματα.
«Τι πρέπει να κάνω;» ρώτησε η Λούση.
Η αλεπού της έδωσε ένα μικρό πινέλο.
«Δημιούργησε τη δική σου εποχή.»
Η Λούση άρχισε να ζωγραφίζει.
Έφτιαξε ουρανούς που άλλαζαν χρώματα μέσα στη μέρα, δέντρα που άνθιζαν διαφορετικά κάθε εβδομάδα, λίμνες που καθρέφτιζαν τα αστέρια ακόμη και το πρωί και κήπους όπου λουλούδια από όλες τις εποχές άνθιζαν μαζί.
Ξαφνικά ο άδειος χώρος γέμισε ζωή.
Η νέα εποχή άρχισε να υπάρχει.
Η αλεπού χειροκρότησε.
«Κάθε επισκέπτης αφήνει εδώ λίγη από τη φαντασία του.»
Πριν αποχαιρετιστούν, χάρισε στη Λούση ένα μικρό χρυσό κλειδί.
«Δεν ανοίγει δωμάτια», της είπε.
«Ανοίγει καινούριες ιδέες κάθε φορά που πιστεύεις πως τα έχεις ήδη δει όλα.»
Η Λούση επέστρεψε στο σπίτι της χαμογελώντας.
Από εκείνη την ημέρα δεν περίμενε απλώς να αλλάξει η εποχή.
Έβρισκε έναν καινούριο τρόπο να ανακαλύπτει την ομορφιά της κάθε μέρας.
Γιατί είχε μάθει πως η φαντασία μπορεί να δημιουργήσει ακόμη και εποχές που δεν υπήρξαν ποτέ, αρκεί κάποιος να τολμήσει να τις ονειρευτεί.
