Η Σούγκαρ, το χαρούμενο λαμπραντόρ, ξύπνησε ένα φωτεινό καλοκαιρινό πρωινό γεμάτη ενέργεια.
Αφού τεντώθηκε, ήπιε λίγο νερό και κούνησε χαρούμενα την ουρά της, βγήκε στον κήπο για τη συνηθισμένη της βόλτα.
Εκεί όμως την περίμενε κάτι παράξενο.
Ένα μικρό ξύλινο καραβάκι είχε σταματήσει μπροστά στα πόδια της.
Πάνω του υπήρχε ένα γαλάζιο πανί που έγραφε:
«Νησί των Χαμένων Παιχνιδιών – Χρειαζόμαστε έναν εξερευνητή με μεγάλη καρδιά.»
Μόλις η Σούγκαρ άγγιξε το καραβάκι με τη μουσούδα της, αυτό άρχισε να μεγαλώνει.
Σε λίγα δευτερόλεπτα είχε μετατραπεί σε ένα όμορφο ιστιοφόρο.
Η Σούγκαρ ανέβηκε στο κατάστρωμα και το ταξίδι ξεκίνησε.
Μετά από λίγη ώρα εμφανίστηκε ένα καταπράσινο νησί.
Στην παραλία υπήρχαν πολύχρωμα παιχνίδια κάθε είδους.
Μπάλες, χαρταετοί, παζλ, ξύλινα τρενάκια, αεροπλανάκια και χαρούμενοι χαρταετοί στόλιζαν ολόκληρη την ακτή.
Στην είσοδο την υποδέχθηκε ένας γέρος θαλάσσιος λέοντας με καπέλο εξερευνητή.
«Καλώς ήρθες! Εδώ συγκεντρώνονται όλα τα παιχνίδια που περιμένουν να βρουν μια καινούρια περιπέτεια.»
Η πρώτη στάση ήταν το Εργαστήριο των Νέων Παιχνιδιών.
Εκεί οι επισκέπτες μπορούσαν να συνδυάσουν διαφορετικά αντικείμενα και να δημιουργήσουν κάτι εντελώς καινούριο.
Η Σούγκαρ ένωσε μια μπάλα, έναν ανεμόμυλο και έναν χαρταετό.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα παιχνίδι που πετούσε με το αεράκι και επέστρεφε πάντα στον παίκτη του.
Ο θαλάσσιος λέοντας χαμογέλασε.
«Η φαντασία δεν έχει όρια.»
Στη συνέχεια μπήκαν στην Αίθουσα των Μεγάλων Περιπετειών.
Στους τοίχους υπήρχαν τεράστιοι χάρτες.
Κάθε χάρτης οδηγούσε σε διαφορετικές διαδρομές γεμάτες γρίφους, γέλια και συνεργασία.
Η Σούγκαρ επέλεξε μία διαδρομή που περνούσε μέσα από δάση, μικρές γέφυρες και πολύχρωμα λιβάδια.
Σε κάθε στάση βοηθούσε μικρά ζωάκια να συνεργάζονται για να ξεπερνούν τις δοκιμασίες.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο παράξενη.
Πάνω από μια μεγάλη ξύλινη πόρτα έγραφε:
«Η Αποθήκη των Παιχνιδιών που Περιμένουν.»
Μέσα υπήρχαν αμέτρητα παιχνίδια τοποθετημένα σε ράφια.
Όμως κανένα δεν έπαιζε.
«Γιατί είναι όλα τόσο ήσυχα;» ρώτησε η Σούγκαρ.
Ο θαλάσσιος λέοντας απάντησε χαμογελώντας.
«Γιατί τα παιχνίδια ζωντανεύουν μόνο όταν κάποιος αποφασίσει να τα μοιραστεί με άλλους.»
Η Σούγκαρ πήρε μια πολύχρωμη μπάλα και την κύλησε απαλά στο πάτωμα.
Αμέσως όλα τα παιχνίδια άρχισαν να κινούνται.
Μικρά αμαξάκια έτρεχαν, ανεμόμυλοι γύριζαν, χαρταετοί πετούσαν και μπάλες αναπηδούσαν χαρούμενα.
Ολόκληρη η αποθήκη γέμισε γέλια.
«Μόλις ανακάλυψες το μεγαλύτερο μυστικό του νησιού», είπε ο θαλάσσιος λέοντας.
«Τα παιχνίδια αποκτούν αξία όταν προσφέρουν χαρά σε περισσότερους.»
Πριν επιστρέψει, της χάρισε ένα μικρό μπλε μπαλάκι.
Δεν αναπηδούσε πιο ψηλά από τα άλλα.
Άρχιζε όμως να λάμπει κάθε φορά που η Σούγκαρ καλούσε κάποιον να παίξουν μαζί.
Η Σούγκαρ το κράτησε προσεκτικά στο στόμα της και επιβιβάστηκε ξανά στο μικρό ιστιοφόρο.
Όταν έφτασε σπίτι της, κατάλαβε πως οι πιο όμορφες στιγμές δεν κρύβονται στα πιο ακριβά παιχνίδια.
Κρύβονται στα γέλια, στη συνεργασία και στη χαρά που μοιραζόμαστε με τους φίλους μας.
Και από εκείνη την ημέρα, η Σούγκαρ φρόντιζε να υπάρχει πάντα χώρος για έναν ακόμη παίκτη σε κάθε παιχνίδι.
