Η Κοτούλα η Καλή μάζευε σπόρους στην αυλή της φάρμας, όταν άκουσε κάποιον να κλαίει.
Ήταν το μικρό παπάκι Πάκο.
«Τι συμβαίνει;» το ρώτησε η Κοτούλα η Καλή.
«Το αδερφάκι μου χάθηκε!» είπε το παπάκι. «Ήμασταν δίπλα στη λίμνη και ξαφνικά δεν το είδα πουθενά.»
Η Κοτούλα η Καλή δεν έχασε χρόνο.
«Μην ανησυχείς. Θα το βρούμε μαζί!»
Έτσι ξεκίνησαν την αναζήτηση.
Πρώτα πέρασαν από το περιβόλι, όπου συνάντησαν ένα σκιουράκι που δεν μπορούσε να κατεβάσει ένα καρύδι από το δέντρο.
Η Κοτούλα το βοήθησε και συνέχισε τον δρόμο της.
Λίγο πιο πέρα είδαν ένα προβατάκι που είχε μπερδευτεί πίσω από έναν θάμνο.
Το βοήθησαν να επιστρέψει στη μαμά του.
Καθώς πλησίαζαν στη λίμνη, άκουσαν μια μικρή φωνούλα.
«Παπί! Παπί!»
Πίσω από κάτι καλαμιές, το μικρό παπάκι είχε κρυφτεί γιατί φοβήθηκε τον δυνατό αέρα.
Ο αδερφός του έτρεξε κοντά του και το αγκάλιασε.
«Σε βρήκα!»
Τα δύο παπάκια χοροπηδούσαν από χαρά.
«Σε ευχαριστούμε, Κοτούλα η Καλή!» είπαν.
Η Κοτούλα χαμογέλασε.
«Οι φίλοι βοηθούν πάντα ο ένας τον άλλο.»
Το ίδιο βράδυ, όλα τα ζώα της φάρμας συγκεντρώθηκαν για μια μικρή γιορτή.
Όμως, καθώς η Κοτούλα πήγε στη φωλιά της, παρατήρησε κάτι.
Ένα από τα αυγά της έλειπε!
«Ωχ!» είπε έκπληκτη.
Αμέσως όλα τα ζώα έτρεξαν να τη βοηθήσουν, όπως είχε κάνει κι εκείνη νωρίτερα.
Το γατάκι κοίταξε πίσω από τα βαρέλια.
Το κατσικάκι έψαξε στο λιβάδι.
Και τελικά, το μικρό παπάκι βρήκε το αυγό κάτω από ένα καλάθι με άχυρα.
Η Κοτούλα η Καλή χαμογέλασε συγκινημένη.
«Σήμερα μάθαμε κάτι όμορφο», είπε.
«Όταν βοηθάς τους άλλους με αγάπη, η αγάπη επιστρέφει πάντα πίσω σε εσένα.»
Και εκείνο το βράδυ, κάτω από τα αστέρια, όλα τα ζωάκια της φάρμας αποκοιμήθηκαν χαρούμενα, ξέροντας πως είχαν την καλύτερη φίλη στον κόσμο.
