Στην καρδιά μιας μεγάλης ζούγκλας, εκεί όπου τα δέντρα αγγίζουν τον ουρανό και το φως του ήλιου παίζει κρυφτό ανάμεσα στα φύλλα, συνέβη κάτι που κανένα ζώο δεν περίμενε. Μια πρωινή δροσιά πιο κρύα από το συνηθισμένο, μια μυρωδιά που θύμιζε κανέλα και… ένα μικρό, χρυσό φως που έπεφτε από τον ουρανό σαν νιφάδα.
Ο Ελέφαντας Μάξιμος, ο πιο σοφός της ζούγκλας, σήκωσε την προβοσκίδα του και χαμογέλασε.
«Νομίζω, φίλοι μου», είπε στα υπόλοιπα ζώα, «πως ήρθε η ώρα να ζήσουμε κάτι μαγικό. Σήμερα… θα γιορτάσουμε Χριστούγεννα!»
Τα νέα ταξίδεψαν γρήγορα μέσα στα δέντρα.
Η Καμηλοπάρδαλη Λελέ ύψωσε το μακρύ της λαιμό για να δει καλύτερα.
Οι Μαϊμούδες άρχισαν αμέσως να πηδούν από κλαδί σε κλαδί, ενθουσιασμένες που θα ετοίμαζαν γιορτή.
Ο Λεόν το Λιοντάρι έβγαλε έναν χαρούμενο βρυχηθμό, που αυτή τη φορά ακουγόταν περισσότερο σαν γέλιο παρά σαν φόβος.
Σύντομα όλα τα ζώα είχαν μαζευτεί σε ένα μεγάλο ξέφωτο. Ήθελαν να κάνουν τη ζούγκλα να λάμψει όπως οι άνθρωποι έκαναν στις πόλεις, μόνο που εδώ… δεν υπήρχαν χιονισμένα δέντρα ή πολύχρωμα φώτα. Άρα, τι θα έκαναν;
Η Λελέ έριξε μια ιδέα.
«Μπορούμε να στολίσουμε το μεγάλο δέντρο της ζούγκλας με ό,τι βρούμε!»
Και αυτό έκαναν.
Οι μαϊμούδες κρέμασαν μπανάνες και καρύδες σαν στολίδια.
Οι παπαγάλοι άφησαν πολύχρωμα φτερά που κρέμονταν σαν κορδέλες.
Η πούμα Λούνα έτρεχε γύρω γύρω σηκώνοντας φύλλα στον αέρα, κάνοντάς τα να πέφτουν σαν πράσινες χιονονιφάδες.
Ο ελέφαντας Μάξιμος κουβάλησε μια μεγάλη, λαμπερή καρύδα και την τοποθέτησε στην κορυφή σαν αστέρι.
Όταν τελείωσαν, το δέντρο έλαμπε τόσο πολύ που έμοιαζε σαν να το είχε αγγίξει ο ίδιος ο ουρανός.
Καθώς έπεφτε η νύχτα, οι πυγολαμπίδες ξύπνησαν. Πετούσαν γύρω από το δέντρο και το φωτίζανε σαν μικρά, ζωντανά λαμπάκια. Η ζούγκλα ολόκληρη έλαμπε.
Τα ζώα κάθισαν γύρω από το δέντρο, γεμάτα χαρά. Δεν είχαν δώρα τυλιγμένα με κορδέλες, ούτε χιόνι ή στολισμένες πόλεις. Είχαν όμως κάτι πιο δυνατό: είχαν ο ένας τον άλλον.
Ο Λεόν είπε με ήρεμη φωνή:
«Ίσως να μην έχουμε χιόνι… όμως έχουμε καρδιές που ζεσταίνουν ολόκληρη ζούγκλα. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.»
Η καμηλοπάρδαλη έγνεψε.
Οι μαϊμούδες σταμάτησαν για λίγο τα παιχνίδια τους και κάθισαν δίπλα στα μεγαλύτερα ζώα.
Ακόμα και η πούμα, που συνήθως αγαπούσε να τρέχει, κάθισε ήρεμη και κοιτούσε τα φώτα στο δέντρο.
Κάτι απαλό σαν κουδουνάκι ακούστηκε ξαφνικά.
Τα ζώα σήκωσαν το βλέμμα τους και είδαν ένα μικρό αστέρι να κατεβαίνει αργά από τον ουρανό.
Όταν άγγιξε την κορυφή του δέντρου, όλη η ζούγκλα γέμισε φως ένα φως ζεστό και χαρούμενο, που έκανε όλους να νιώσουν πως, ακόμα κι αν ζουν μακριά από το χιόνι και τις πόλεις, τα Χριστούγεννα μπορούσαν να βρουν κι αυτούς.
Κι εκείνη τη νύχτα, για πρώτη φορά, τα ζώα της ζούγκλας κατάλαβαν κάτι πολύ σημαντικό: Πως τα Χριστούγεννα δεν έρχονται με χιόνι και κρύο..
Τα Χριστούγεννα έρχονται όταν οι καρδιές ανοίγουν και μοιράζονται αγάπη.
Και από τότε, κάθε χρόνο, όταν το φεγγάρι λάμπει πιο καθαρά και το αεράκι φυσά λίγο πιο τρυφερά, η ζούγκλα θυμάται αυτή την πρώτη, μαγική γιορτή και το μεγάλο δέντρο στο κέντρο της συνεχίζει να λάμπει, για να θυμίζει σε όλους ότι η μαγεία υπάρχει παντού.
Αρκεί να την πιστέψεις.
