Μια ηλιόλουστη μέρα, μια καμήλα περπατούσε ήρεμα σε έναν μεγάλο δρόμο που περνούσε δίπλα από έναν καταπράσινο μηλεώνα. Τα δέντρα ήταν γεμάτα κατακόκκινα, καταπράσινα και χρυσοκίτρινα μήλα που λαμπύριζαν κάτω από τον ήλιο.
Η καμήλα σταμάτησε και κοίταξε με θαυμασμό τα δέντρα.
«Πόσο όμορφα χρώματα έχουν!» είπε.
Άρχισε να περπατά ανάμεσα στις μηλιές, απολαμβάνοντας τη δροσερή σκιά που δημιουργούσαν τα πυκνά τους φύλλα. Ένα απαλό αεράκι φυσούσε και τα κλαδιά κουνιούνταν απαλά, ενώ μερικά μήλα λικνίζονταν σαν μικρά κόκκινα φαναράκια.
Η καμήλα πλησίασε μια μεγάλη μηλιά και μύρισε το γλυκό άρωμα των φρούτων.
«Μμμ... τι υπέροχη μυρωδιά!» είπε χαμογελώντας.
Συνέχισε τη βόλτα της μέσα στον μηλεώνα, όπου υπήρχαν αμέτρητες σειρές από δέντρα. Όσο προχωρούσε, τόσο περισσότερα μήλα ανακάλυπτε. Κάθε δέντρο είχε διαφορετικό χρώμα και διαφορετικό σχήμα στα φύλλα του.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε ένα ξύλινο γεφυράκι που περνούσε πάνω από ένα μικρό ρυάκι. Η καμήλα στάθηκε στη μέση της γέφυρας και παρακολούθησε το νερό να κυλά ήρεμα ανάμεσα στις πέτρες.
Ο ήχος του νερού έκανε τη βόλτα ακόμα πιο ευχάριστη.
Καθώς πλησίαζε το απόγευμα, οι ακτίνες του ήλιου έκαναν τα μήλα να λάμπουν ακόμη περισσότερο. Ολόκληρος ο μηλεώνας είχε γεμίσει ζεσές χρυσαφένιες αποχρώσεις.
Η καμήλα κοίταξε για τελευταία φορά τα όμορφα δέντρα και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
«Ήταν μια υπέροχη βόλτα», είπε.
Και καθώς απομακρυνόταν, ο απαλός αέρας συνέχιζε να κουνά τα κλαδιά των μηλιών, σαν να την αποχαιρετούσαν μέχρι το επόμενο ταξίδι της.
