Ο Ρίκο ξύπνησε γεμάτος ενθουσιασμό, γιατί εκείνη την ημέρα θα έκανε κάτι πολύ ξεχωριστό.
Πήρε την αγαπημένη του κιθάρα και άρχισε την τελευταία του πρόβα.
Τα δάχτυλά του κινούνταν προσεκτικά πάνω στις χορδές και κάθε νότα ακουγόταν καλύτερη από την προηγούμενη.
«Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα!» είπε χαρούμενος.
Λίγες ώρες αργότερα έφτασε στον χώρο της συναυλίας.
Η σκηνή ήταν έτοιμη, τα φώτα είχαν τοποθετηθεί και τα ηχεία περίμεναν να γεμίσουν τον χώρο με μουσική.
Ο Ρίκο ανέβηκε στη σκηνή κρατώντας την κιθάρα του.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να παίζει.
Οι όμορφες μελωδίες απλώθηκαν παντού και όλα τα ζωάκια που είχαν έρθει να τον ακούσουν άρχισαν να χορεύουν.
Ο Ρίκο έπαιζε με χαρά και απολάμβανε κάθε στιγμή.
Στη συνέχεια δοκίμασε ένα καινούριο κομμάτι που είχε γράψει μόνος του.
Ήταν μια μελωδία εμπνευσμένη από τους ήχους της φύσης.
Από το θρόισμα των φύλλων, το τραγούδι των πουλιών και τον ρυθμό της βροχής.
Όταν τελείωσε, όλοι χειροκρότησαν δυνατά.
Ο Ρίκο ένιωσε περήφανος.
Δεν είχε σημασία πόσο μεγάλη ήταν η σκηνή.
Αυτό που είχε σημασία ήταν η χαρά που μπορούσε να μοιραστεί μέσα από τη μουσική του.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να παίζει κιθάρα, γνωρίζοντας πως κάθε μελωδία μπορεί να χαρίσει ένα χαμόγελο σε κάποιον.
