Στη ζούγκλα του Μαργαριταρένιου Ποταμού ζούσε ο μικρός τίγρης Τίτο. Ήταν παιχνιδιάρης, γρήγορος και πολύ περίεργος. Του άρεσε να εξερευνά κάθε γωνιά του δάσους, ακόμα κι εκεί που οι μεγάλοι τίγρεις του έλεγαν να μην πλησιάζει.
Ο Τίτο όμως δεν φοβόταν εύκολα.
Μια μέρα, κάτι πολύ παράξενο συνέβη. Η ζούγκλα έχασε τον ήχο της. Τα πουλιά δεν κελαηδούσαν, τα φύλλα δεν θρόιζαν, και ακόμα και ο άνεμος έμοιαζε να έχει σωπάσει.
«Πού πήγαν όλοι οι ήχοι;» αναρωτήθηκε ο Τίτο.
Αποφάσισε να το ανακαλύψει.
Προχώρησε βαθιά μέσα στη ζούγκλα μέχρι που έφτασε σε μια τεράστια σπηλιά πίσω από έναν καταρράκτη. Από μέσα της δεν ακουγόταν τίποτα. Απόλυτη σιωπή.
Όταν μπήκε μέσα, είδε κάτι παράξενο. Μια σκοτεινή ομίχλη είχε τυλίξει ένα μικρό λιονταράκι που είχε χαθεί και δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο του πίσω. Από τον φόβο του, είχε χάσει τη φωνή του και μαζί της είχε χαθεί και ο ήχος από ολόκληρη τη ζούγκλα.
Ο Τίτο πλησίασε προσεκτικά.
«Δεν είσαι μόνος,» είπε απαλά.
Το λιονταράκι τον κοίταξε φοβισμένο.
Ο Τίτο κάθισε δίπλα του χωρίς να κάνει απότομες κινήσεις. Έμεινε εκεί, ήσυχος, μέχρι που η ομίχλη άρχισε να μικραίνει.
«Προσπάθησε να ουρλιάξεις,» του είπε.
Το λιονταράκι πήρε μια βαθιά ανάσα… και έβγαλε ένα μικρό, τρεμάμενο ουρλιαχτό.
Και τότε έγινε το θαύμα.
Ο ήχος ταξίδεψε στη σπηλιά, έξω από τον καταρράκτη, και απλώθηκε σε όλη τη ζούγκλα. Τα πουλιά ξαναβρήκαν τη φωνή τους, ο άνεμος άρχισε να φυσά, και τα φύλλα άρχισαν να χορεύουν ξανά.
Η ζούγκλα ξύπνησε.
Το λιονταράκι χαμογέλασε και αγκάλιασε τον Τίτο.
Ο μικρός τίγρης χαμογέλασε κι εκείνος.
Και από τότε, έλεγαν πως ο Τίτο δεν ήταν απλώς ένας μικρός τίγρης… ήταν αυτός που έφερνε πίσω τη
