Σε ένα ήσυχο δάσος γεμάτο ψηλά δέντρα και μικρά ρυάκια ζούσε ένας λύκος που δεν ήταν σαν τους άλλους. Δεν του άρεσε να τρομάζει κανέναν. Προτιμούσε να περπατά σιωπηλά ανάμεσα στα δέντρα και να προσέχει όλα τα ζώα της ζούγκλας του δάσους.
Όλοι, αν και στην αρχή τον φοβόντουσαν, σιγά σιγά έμαθαν ότι ήταν καλός και πάντα βοηθούσε όταν υπήρχε ανάγκη.
Μια μέρα, κάτι άσχημο συνέβη. Ένα μικρό ελαφάκι χάθηκε μέσα στην πυκνή ομίχλη του δάσους. Η μητέρα του το έψαχνε παντού, αλλά δεν μπορούσε να το βρει. Η νύχτα άρχισε να πέφτει και ο φόβος μεγάλωνε.
Ο λύκος το άκουσε να κλαίει πολύ μακριά.
Χωρίς να χάσει χρόνο, ακολούθησε τον ήχο μέσα από μονοπάτια γεμάτα θάμνους και πέτρες. Η ομίχλη ήταν τόσο πυκνή που σχεδόν δεν έβλεπε μπροστά του, αλλά προχωρούσε με προσοχή.
Τελικά έφτασε σε μια μικρή χαράδρα. Εκεί είδε το ελαφάκι να έχει γλιστρήσει και να μην μπορεί να ανέβει.
«Μην φοβάσαι,» είπε απαλά ο λύκος.
Το ελαφάκι τον κοίταξε τρομαγμένο στην αρχή, αλλά η ήρεμη φωνή του το καθησύχασε.
Ο λύκος κατέβηκε προσεκτικά και στάθηκε δίπλα του. Με δύναμη αλλά και προσοχή, το βοήθησε να ανέβει ξανά στο μονοπάτι.
Όταν βγήκαν από τη χαράδρα, το ελαφάκι είδε τη μητέρα του να τρέχει προς το μέρος του.
Η χαρά τους γέμισε το δάσος με ήρεμο αεράκι και ήχους ξανά.
Η μητέρα ελαφιού κοίταξε τον λύκο.
Για μια στιγμή δίστασε… αλλά μετά χαμήλωσε το κεφάλι της με ευγνωμοσύνη.
Ο λύκος δεν είπε τίποτα. Απλώς γύρισε αργά και έφυγε μέσα στο δάσος.
Και από τότε, όποτε κάποιο ζώο χανόταν, όλοι ήξεραν ότι κάπου ανάμεσα στα δέντρα υπήρχε ένας σιωπηλός προστάτης που πάντα βοηθούσε χωρίς να ζητά τίποτα πίσω.
