Ο μικρός τίγρης Τίτο ξύπνησε γεμάτος ενέργεια ένα ηλιόλουστο πρωινό και αποφάσισε να κάνει μια μεγάλη βόλτα έξω από τη ζούγκλα.
Καθώς περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα, είδε έναν στενό χωματόδρομο που οδηγούσε προς έναν μεγάλο λόφο.
«Για να δω πού καταλήγει!» είπε χαρούμενα.
Ο Τίτο άρχισε να ανεβαίνει το μονοπάτι.
Στον δρόμο συνάντησε πολύχρωμα λουλούδια, πεταλούδες και μικρά πουλάκια που τραγουδούσαν χαρούμενα.
Όταν έφτασε στην κορυφή, έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Μπροστά του υπήρχαν τεράστιοι λευκοί ανεμόμυλοι που γύριζαν αργά με τον αέρα.
Οι φτερωτές τους έκαναν έναν απαλό, ήρεμο ήχο.
«Πόσο εντυπωσιακοί είναι!» είπε ο Τίτο.
Κάθισε στο γρασίδι και παρατηρούσε τις φτερωτές να γυρίζουν ξανά και ξανά.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε ένα ξύλινο παγκάκι.
Ανέβηκε πάνω του και από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρη την κοιλάδα.
Πράσινα λιβάδια, μικρά ποτάμια και πολύχρωμα χωράφια απλώνονταν μέχρι τον ορίζοντα.
Ένα απαλό αεράκι χάιδευε το πρόσωπό του και έκανε τα χορτάρια να κυματίζουν σαν θάλασσα.
Ο Τίτο έκλεισε για λίγο τα μάτια του και απόλαυσε την ηρεμία.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, ο ουρανός γέμισε πορτοκαλί, ροζ και χρυσαφένια χρώματα.
Οι ανεμόμυλοι συνέχιζαν να γυρίζουν αργά κάτω από το ζεστό φως του δειλινού.
«Κάθε καινούριο μέρος έχει τη δική του ομορφιά», είπε χαμογελώντας.
Ο μικρός τίγρης πήρε τον δρόμο της επιστροφής, κρατώντας στην καρδιά του τις όμορφες εικόνες από τον λόφο με τους ανεμόμυλους και ανυπομονώντας ήδη για την επόμενη εξερεύνησή του.
