Ο Μίμης ο παπαγάλος ξύπνησε ένα όμορφο πρωινό πάνω στο αγαπημένο του κλαδί.
Ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει και η ζούγκλα γέμιζε σιγά σιγά με ήχους από πουλιά και ζώα που ξεκινούσαν τη μέρα τους.
Ο Μίμης όμως είχε έναν μεγάλο στόχο.
Ήθελε να μάθει να χαιρετά τους φίλους του σε όσο το δυνατόν περισσότερες γλώσσες.
«Έτσι θα μπορώ να κάνω φίλους από όλο τον κόσμο!» είπε χαμογελώντας.
Πέταξε μέχρι ένα μεγάλο ξέφωτο, όπου λειτουργούσε το περίφημο Σχολείο των Γλωσσών της Ζούγκλας.
Το σχολείο ήταν ένα εντυπωσιακό ξύλινο κτίριο, γεμάτο πολύχρωμες σημαίες και μεγάλους πίνακες με λέξεις από διάφορες χώρες.
Μόλις μπήκε στην τάξη, είδε πουλιά από κάθε γωνιά του κόσμου.
Άλλα είχαν πολύχρωμα φτερά, άλλα μακριές ουρές και άλλα μικροσκοπικά ράμφη.
Ο δάσκαλος χαμογέλασε.
«Σήμερα θα ταξιδέψουμε σε πολλές χώρες... χωρίς να φύγουμε από την τάξη!»
Το πρώτο μάθημα ήταν οι χαιρετισμοί.
Ο Μίμης έμαθε να λέει «Καλημέρα», «Γεια σας», «Ευχαριστώ» και «Παρακαλώ» σε πολλές διαφορετικές γλώσσες.
Επαναλάμβανε κάθε λέξη με προσοχή και σύντομα μπορούσε να τις θυμάται όλες.
Στη συνέχεια, η τάξη μετατράπηκε σε ένα μεγάλο παιχνίδι.
Κάθε μαθητής τραβούσε μια κάρτα με μια χώρα και έπρεπε να χαιρετήσει τους υπόλοιπους στη γλώσσα της.
Ο Μίμης διασκέδασε πολύ.
Έκανε καινούριους φίλους και έμαθε πολλές ενδιαφέρουσες λέξεις.
Μετά το διάλειμμα, οι μαθητές ζωγράφισαν έναν μεγάλο παγκόσμιο χάρτη.
Ο Μίμης χρωμάτισε τους ωκεανούς, τα βουνά και τις χώρες, ενώ δίπλα σε κάθε μέρος έγραψε έναν χαιρετισμό που είχε μάθει.
Όταν το μάθημα τελείωσε, πήρε μαζί του ένα μικρό βιβλιαράκι γεμάτο λέξεις και φράσεις.
«Θα συνεχίσω να μαθαίνω κάθε μέρα!» είπε ενθουσιασμένος.
Καθώς πετούσε πίσω στη φωλιά του, χαιρετούσε όποιο πουλί συναντούσε στη γλώσσα που ήξερε.
Όλοι χαμογελούσαν και του απαντούσαν με χαρά.
Ο Μίμης κατάλαβε πως οι γλώσσες είναι σαν μικρές γέφυρες που ενώνουν ανθρώπους και φίλους από κάθε γωνιά του κόσμου.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε νέα λέξη που μάθαινε ήταν ένα ακόμη όμορφο ταξίδι χωρίς να χρειάζεται να ανοίξει τα φτερά του πολύ μακριά.
