Ο Μίμης ο παπαγάλος ξύπνησε νωρίς ένα ηλιόλουστο πρωινό και άνοιξε τα πολύχρωμα φτερά του.
Του άρεσε να πετά ψηλά και να ανακαλύπτει νέα μέρη.
Εκείνη την ημέρα, καθώς πετούσε πάνω από τη θάλασσα, είδε ένα μικρό τροπικό νησί που δεν είχε επισκεφθεί ποτέ.
«Ας πάω να το εξερευνήσω!» είπε γεμάτος ενθουσιασμό.
Μόλις προσγειώθηκε, άκουσε μια πανέμορφη μελωδία.
Δεν έβλεπε όμως κανέναν.
Ακολούθησε τον ήχο και έφτασε σε ένα ξέφωτο γεμάτο εξωτικά λουλούδια.
Εκεί υπήρχαν δέντρα με φύλλα που, όταν τα φυσούσε ο αέρας, έβγαζαν απαλές μουσικές νότες.
«Τι καταπληκτικό μέρος!» είπε ο Μίμης.
Πέταξε από δέντρο σε δέντρο και κάθε φορά άκουγε μια διαφορετική μελωδία.
Άλλο δέντρο ακουγόταν σαν φλάουτο.
Άλλο σαν κιθάρα.
Και ένα μεγάλο φοινικόδεντρο έμοιαζε να παίζει τύμπανα κάθε φορά που φυσούσε ο αέρας.
Ο Μίμης άρχισε να σιγοτραγουδά.
Η φωνή του ενώθηκε με τις μελωδίες των δέντρων και ολόκληρο το νησί γέμισε μουσική.
Οι πεταλούδες πετούσαν ρυθμικά.
Τα δελφίνια χοροπηδούσαν στη θάλασσα.
Και οι χελώνες κουνούσαν χαρούμενα το κεφάλι τους στον ρυθμό.
Καθώς ο ήλιος έδυε, ο ουρανός γέμισε πορτοκαλί και χρυσά χρώματα.
Ο Μίμης κάθισε στην κορυφή ενός φοίνικα και θαύμασε το όμορφο τοπίο.
«Μερικά ταξίδια δεν τα θυμάσαι μόνο για όσα είδες», είπε χαμογελώντας.
«Τα θυμάσαι και για τις όμορφες μελωδίες που άκουσες.»
Με ένα δυνατό πέταγμα αποχαιρέτησε το μαγικό νησί και συνέχισε το ταξίδι του, έτοιμος να ανακαλύψει τον επόμενο όμορφο προορισμό.
