Το Μήλο καθόταν στενοχωρημένο κάτω από έναν φοίνικα και κοιτούσε τον ορίζοντα.
Τότε πέρασε από δίπλα του η φίλη του, η Καμήλα.
«Γιατί είσαι λυπημένο;» τον ρώτησε.
«Σήμερα είναι τα γενέθλια της γιαγιάς μου, αλλά μένει στην άλλη πλευρά της ερήμου και δεν προλαβαίνω να της πάω το δώρο μου», είπε το Μήλο.
Η Καμήλα χαμογέλασε.
«Τότε ανέβα στην πλάτη μου! Θα πάμε μαζί!»
Έτσι ξεκίνησαν το μεγάλο τους ταξίδι.
Καθώς περπατούσαν στους αμμόλοφους, συνάντησαν ένα μικρό σπουργίτι που είχε κουραστεί.
Η Καμήλα το άφησε να ξεκουραστεί πάνω στην καμπούρα της και το Μήλο του τραγούδησε ένα όμορφο τραγούδι.
Λίγο πιο πέρα βρήκαν ένα μικρό κουνελάκι που είχε χαθεί.
Οι δύο φίλοι το βοήθησαν να βρει την οικογένειά του.
Το κουνελάκι τους ευχαρίστησε και τους χάρισε ένα μικρό λουλούδι.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, έφτασαν επιτέλους στο σπίτι της γιαγιάς.
Η γιαγιά του Μήλου χάρηκε τόσο πολύ που άρχισε να κλαίει από συγκίνηση.
«Το καλύτερο δώρο δεν είναι αυτό που μου έφερες», είπε χαμογελώντας.
«Το καλύτερο δώρο είναι ότι ήρθες μαζί με την αγαπημένη σου φίλη.»
Το Μήλο κοίταξε την Καμήλα και χαμογέλασε.
«Αν δεν ήσουν εσύ, δεν θα τα είχα καταφέρει.»
Η Καμήλα γέλασε.
«Οι φίλοι είναι για να ταξιδεύουν μαζί!»
Εκείνο το βράδυ έκαναν όλοι μαζί μια όμορφη γιορτή κάτω από τα αστέρια, γεμάτη τραγούδια, γέλια και αγκαλιές.
Και το Μήλο κατάλαβε πως τα πιο όμορφα ταξίδια δεν είναι αυτά που κάνουμε μόνοι μας.
Είναι αυτά που μοιραζόμαστε με τους φίλους μας.
