Ο Τέρυ, ο μικρός κροκόδειλος, ξύπνησε ένα λαμπερό πρωινό γεμάτος ενέργεια και περιέργεια.
Καθώς περπατούσε δίπλα στο μεγάλο ποτάμι, παρατήρησε ένα περίεργο ξύλινο κιβώτιο να επιπλέει στο νερό. Πάνω του υπήρχε ένα μεταλλικό γρανάζι και ένα σημείωμα.
«Αν αγαπάς τις ανακαλύψεις, ακολούθησε τα μπλε βέλη.»
Ο Τέρυ χαμογέλασε.
Δεν άργησε να βρει τα μικρά μπλε βέλη ζωγραφισμένα πάνω σε πέτρες και κορμούς δέντρων.
Τα ακολούθησε ώσπου έφτασε μπροστά σε ένα εντυπωσιακό κτίριο που έμοιαζε με τεράστιο εργαστήριο.
Στην οροφή του γύριζαν πολύχρωμοι τροχοί, ενώ μικρά αερόστατα μετέφεραν εργαλεία από τη μία πλευρά στην άλλη.
Στην είσοδο τον περίμενε μια χαμογελαστή κάστορας-μηχανικός.
«Καλώς ήρθες στο Εργαστήριο των Εφευρέσεων! Εδώ κάθε ιδέα μπορεί να γίνει πραγματικότητα.»
Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη παράξενες μηχανές.
Υπήρχε μια συσκευή που φύτευε σπόρους με απόλυτη ακρίβεια, μια άλλη που μάζευε τα πεσμένα φύλλα χωρίς να πειράζει τα λουλούδια και μια τρίτη που βοηθούσε τα πουλιά να χτίζουν τις φωλιές τους πιο εύκολα.
Ο Τέρυ εντυπωσιάστηκε.
Στη δεύτερη αίθουσα υπήρχαν μεγάλα τραπέζια γεμάτα ξύλα, σχοινιά, ρόδες, μικρούς τροχούς και δεκάδες εργαλεία.
Οι επισκέπτες σχεδίαζαν τις δικές τους κατασκευές.
Ο Τέρυ αποφάσισε να δημιουργήσει μια πλωτή γέφυρα που θα επέτρεπε στα μικρά ζωάκια να περνούν το ποτάμι με ασφάλεια όταν το νερό ανέβαινε.
Με λίγη βοήθεια από τους μηχανικούς, η ιδέα του πήρε μορφή.
Όλοι χειροκρότησαν όταν η μικρή γέφυρα λειτούργησε άψογα.
Στη συνέχεια επισκέφθηκε την Αίθουσα των Μελλοντικών Ιδεών.
Εκεί δεν υπήρχαν έτοιμες εφευρέσεις.
Υπήρχαν μόνο άδεια χαρτιά, μολύβια και μεγάλες οθόνες όπου ο καθένας μπορούσε να σχεδιάσει κάτι που δεν υπήρχε ακόμη.
Ο Τέρυ ζωγράφισε ένα όχημα που θα κινούνταν μόνο με τη δύναμη του ανέμου και του ήλιου.
Οι υπεύθυνοι χαμογέλασαν.
«Οι μεγάλες ανακαλύψεις ξεκινούν πάντα από ένα απλό σχέδιο», του είπαν.
Πριν φύγει, η κάστορας τού χάρισε ένα μικρό μεταλλικό γρανάζι δεμένο σε μια μπλε κορδέλα.
«Δεν είναι παιχνίδι», του εξήγησε.
«Είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε φορά που σκέφτεσαι μια νέα ιδέα, βάζεις σε κίνηση έναν ολόκληρο μηχανισμό δημιουργίας.»
Ο Τέρυ ευχαρίστησε όλους τους φίλους που γνώρισε και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Καθώς περπατούσε δίπλα στο ποτάμι, παρατηρούσε γύρω του τη φύση με διαφορετική ματιά.
Ένα κλαδί μπορούσε να γίνει γέφυρα.
Μια πέτρα μπορούσε να γίνει εργαλείο.
Ένα απλό φύλλο μπορούσε να δώσει έμπνευση για μια καινούρια κατασκευή.
Ο Τέρυ κατάλαβε πως η φαντασία δεν έχει όρια όταν συνδυάζεται με τη δημιουργικότητα.
Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που κάποιος του έλεγε πως κάτι είναι αδύνατο, εκείνος χαμογελούσε.
Γιατί ήξερε πως οι πιο όμορφες εφευρέσεις γεννιούνται πάντα από εκείνους που τολμούν να σκεφτούν διαφορετικά.
