Ο Μίμης, ο πολύχρωμος παπαγάλος, ξύπνησε ένα λαμπερό πρωινό με απίστευτη διάθεση για εξερεύνηση.
Καθώς πετούσε πάνω από το τροπικό δάσος, παρατήρησε ένα χρυσό φτερό να αιωρείται στον αέρα.
Μόλις το άγγιξε, το φτερό άρχισε να πετά μπροστά του, σαν να του έδειχνε τον δρόμο.
Ο Μίμης το ακολούθησε ώσπου έφτασε σε ένα πανέμορφο κτίριο χτισμένο στην κορυφή ενός τεράστιου δέντρου.
Η πρόσοψή του ήταν διακοσμημένη με φύλλα, λουλούδια και ξύλινα γλυπτά πουλιών.
Πάνω από την είσοδο έγραφε:
«Η Μεγάλη Σχολή των Γλωσσών των Ζώων»
Ο Μίμης δεν πίστευε στα μάτια του.
Μια σοφή κουκουβάγια τον υποδέχθηκε με ένα πλατύ χαμόγελο.
«Καλώς ήρθες! Σήμερα θα ανακαλύψεις πως κάθε ζώο έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο να επικοινωνεί.»
Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη από κελαηδήματα.
Μικρά πουλάκια από κάθε γωνιά του κόσμου τραγουδούσαν διαφορετικές μελωδίες.
Κάθε τραγούδι είχε άλλο σκοπό.
Άλλο καλούσε φίλους, άλλο προειδοποιούσε για κίνδυνο και άλλο απλώς χαιρετούσε το καινούριο πρωινό.
Ο Μίμης δοκίμασε να επαναλάβει μερικές από τις μελωδίες και όλοι γέλασαν χαρούμενα με το ταλέντο του.
Στη δεύτερη αίθουσα δεν υπήρχαν καθόλου ήχοι.
Εκεί τα ζώα επικοινωνούσαν μόνο με κινήσεις.
Οι πεταλούδες χόρευαν στον αέρα, οι μέλισσες σχημάτιζαν κύκλους και τα δελφίνια προβάλλονταν σε μεγάλες οθόνες δείχνοντας πώς συνεργάζονται με κινήσεις του σώματός τους.
Ο Μίμης κατάλαβε πως πολλές φορές ένα βλέμμα ή μια κίνηση μπορεί να πει περισσότερα από χίλιες λέξεις.
Η επόμενη στάση ήταν η Αίθουσα των Ηχώ.
Εκεί υπήρχαν τεράστιοι σωλήνες από μπαμπού που μετέφεραν τους ήχους σε μεγάλες αποστάσεις.
Ο Μίμης δοκίμασε να πει ένα δυνατό «Καλημέρα!»
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, η φωνή του επέστρεψε απαλά από κάθε γωνιά της αίθουσας, σαν να του απαντούσε ολόκληρο το δάσος.
Πριν ολοκληρωθεί η ξενάγηση, η σοφή κουκουβάγια τον οδήγησε σε μια στρογγυλή βιβλιοθήκη.
Τα βιβλία δεν ήταν φτιαγμένα από χαρτί.
Οι σελίδες τους ήταν λεπτά φύλλα δέντρων που διατηρούσαν τους ήχους της φύσης.
Όταν ο Μίμης άγγιζε μία σελίδα, άκουγε βροχή, κύματα, ανέμους, κελαηδήματα και ήχους του δάσους.
Ήταν σαν ολόκληρη η φύση να αφηγούνταν τις ιστορίες της.
Πριν φύγει, η κουκουβάγια του χάρισε ένα μικρό χρυσό φτερό.
«Να θυμάσαι», του είπε, «η καλύτερη επικοινωνία δεν είναι μόνο να μιλάς όμορφα. Είναι να ακούς με προσοχή και να καταλαβαίνεις τους άλλους.»
Ο Μίμης φύλαξε το δώρο του με μεγάλη χαρά.
Καθώς πετούσε πίσω στο σπίτι του, άκουγε διαφορετικούς ήχους από κάθε γωνιά του δάσους.
Για πρώτη φορά δεν τους άκουγε απλώς.
Προσπαθούσε να τους καταλάβει.
Και τότε συνειδητοποίησε πως κάθε ζώο, κάθε πουλί και κάθε μικρό πλάσμα έχει τη δική του μοναδική φωνή.
Αρκεί να αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να την ακούσουμε πραγματικά.
