Ο Τάνγκο ξυπνούσε πάντα νωρίς, γιατί του άρεσε να ξεκινά τις εξερευνήσεις του πριν ακόμη ζεστάνει ο ήλιος τη ζούγκλα.
Εκείνο το πρωινό αποφάσισε να ακολουθήσει ένα μονοπάτι που δεν είχε περπατήσει ποτέ.
Προχωρούσε ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα, ώσπου άκουσε τον ήχο ενός ποταμού.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε μια παλιά ξύλινη γέφυρα που ένωνε τις δύο όχθες.
Ο Τάνγκο ανέβηκε προσεκτικά επάνω της.
Σταμάτησε στη μέση και κοίταξε κάτω.
Το καθαρό νερό κυλούσε ανάμεσα σε μεγάλες πέτρες, ενώ στις όχθες φύτρωναν τεράστιες φτέρες και πυκνά τροπικά φυτά.
Αφού πέρασε απέναντι, συνέχισε την εξερεύνησή του.
Το μονοπάτι οδηγούσε σε μια περιοχή γεμάτη πανύψηλα μπαμπού που λικνίζονταν απαλά με τον άνεμο.
Ο Τάνγκο περπατούσε αργά, παρατηρώντας τις ακτίνες του ήλιου που περνούσαν ανάμεσα στα φυτά και φώτιζαν το έδαφος.
Λίγο αργότερα έφτασε σε έναν μεγάλο βράχο.
Σκαρφάλωσε στην κορυφή του και κοίταξε τη ζούγκλα να απλώνεται μέχρι τον ορίζοντα.
Τα δέντρα σχημάτιζαν ένα ατελείωτο πράσινο χαλί, ενώ στο βάθος ξεχώριζαν μικροί καταρράκτες που έπεφταν από τους βράχους.
Ο Τάνγκο έμεινε για λίγο να απολαμβάνει τη θέα.
Όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, ξεκίνησε τον δρόμο της επιστροφής.
Πέρασε ξανά από την ξύλινη γέφυρα και άκουσε τον ήχο του ποταμού να τον συνοδεύει.
Χαμογέλασε.
Ήξερε πως η ζούγκλα ήταν γεμάτη όμορφα μονοπάτια και πως κάθε νέα βόλτα έκρυβε μια διαφορετική περιπέτεια που περίμενε να την ανακαλύψει.
