Ο Μπόμπο εξερευνούσε χαρούμενος τα μονοπάτια της ζούγκλας ένα ηλιόλουστο πρωινό, όταν παρατήρησε κάτι παράξενο.
Πάνω σε έναν παλιό κορμό δέντρου ήταν χαραγμένος ένας παράξενος χάρτης.
Στο κέντρο του υπήρχε μια ζωγραφιά που έδειχνε έναν μεγάλο καταρράκτη και από κάτω έγραφε:
«Ο Χαμένος Καταρράκτης των Σμαραγδιών»
«Δεν έχω ξανακούσει γι' αυτό το μέρος!» είπε ο Μπόμπο.
Γεμάτος περιέργεια, αποφάσισε να ακολουθήσει τον χάρτη.
Πέρασε μέσα από πυκνά δέντρα, τεράστιες φτέρες και μικρά ξύλινα γεφυράκια.
Καθώς προχωρούσε, άκουγε περίεργους ήχους από εξωτικά πουλιά και έβλεπε πολύχρωμες πεταλούδες να πετούν γύρω του.
Ξαφνικά, ο δρόμος τελείωσε.
Μπροστά του υπήρχε ένας τεράστιος βράχος.
«Μάλλον ο χάρτης έκανε λάθος», σκέφτηκε.
Όμως εκείνη τη στιγμή είδε κάτι να λάμπει.
Πίσω από κρεμαστές λιάνες υπήρχε ένα στενό πέρασμα.
Ο Μπόμπο πέρασε προσεκτικά ανάμεσά τους.
Και τότε έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Μπροστά του απλωνόταν μια κρυφή κοιλάδα.
Ένας πανέμορφος καταρράκτης έπεφτε από ψηλά σε μια γαλάζια λίμνη.
Πολύχρωμα λουλούδια κάλυπταν το έδαφος.
Παπαγάλοι πετούσαν πάνω από το νερό.
Και οι ακτίνες του ήλιου έκαναν τις σταγόνες να μοιάζουν με μικρά σμαράγδια.
«Είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω δει ποτέ!» είπε ο Μπόμπο.
Κάθισε κάτω από έναν μεγάλο φοίνικα και παρατηρούσε το μαγικό τοπίο μέχρι που ο ήλιος άρχισε να δύει.
Πριν φύγει, χάραξε πάνω σε μια πέτρα:
«Ανακαλύφθηκε από τον Μπόμπο τον εξερευνητή.»
Και καθώς επέστρεφε στη ζούγκλα, χαμογελούσε.
Γιατί ήξερε πως κάπου ανάμεσα στα δέντρα, στα ποτάμια και στα βουνά, τον περίμενε η επόμενη μεγάλη περιπέτεια.
