Ο Ζίγκι η ζέβρα ξύπνησε ένα δροσερό πρωινό στη μεγάλη σαβάνα γεμάτος ενέργεια.
Αφού έκανε μια βόλτα ανάμεσα στα ψηλά χορτάρια, παρατήρησε ένα πολύχρωμο αερόστατο να προσγειώνεται λίγα μέτρα μακριά του.
Από το καλάθι του κρεμόταν μια μικρή πινακίδα.
«Προορισμός: Η Πόλη της Μουσικής. Επιβίβαση ελεύθερη!»
Ο Ζίγκι δεν έχασε την ευκαιρία.
Ανέβηκε στο αερόστατο και μέσα σε λίγα λεπτά πετούσε πάνω από βουνά, λίμνες και καταπράσινα δάση.
Όταν προσγειώθηκε, αντίκρισε μια πόλη που δεν έμοιαζε με καμία άλλη.
Δεν υπήρχαν κορναρίσματα ούτε δυνατοί θόρυβοι.
Αντί γι' αυτά, παντού ακούγονταν απαλές μελωδίες.
Οι πόρτες άνοιγαν με μια γλυκιά νότα.
Τα σιντριβάνια χόρευαν στον ρυθμό της μουσικής.
Ακόμη και τα φανάρια άλλαζαν χρώμα ακολουθώντας μια όμορφη μελωδία.
Ο Ζίγκι ξεκίνησε την εξερεύνησή του.
Στην κεντρική πλατεία υπήρχε ένα τεράστιο μουσικό ρολόι.
Κάθε ώρα αντί για κουδούνια έπαιζε μια διαφορετική χαρούμενη σύνθεση και όλα τα πουλιά της πόλης πετούσαν γύρω του σχηματίζοντας εντυπωσιακά σχέδια στον ουρανό.
Λίγο πιο πέρα ανακάλυψε τη Γέφυρα των Βημάτων.
Όποιος περπατούσε επάνω της δημιουργούσε διαφορετικές νότες.
Μικροί και μεγάλοι περπατούσαν γελώντας, συνθέτοντας κάθε φορά μια καινούρια μελωδία.
Ο Ζίγκι δοκίμασε κι εκείνος.
Οι μαύρες και λευκές ρίγες του αντανακλούσαν το φως και έμοιαζαν σαν πλήκτρα πιάνου καθώς προχωρούσε πάνω στη γέφυρα.
Οι επισκέπτες χαμογέλασαν βλέποντάς τον.
Στη συνέχεια επισκέφθηκε το Μουσείο των Ήχων.
Εκεί υπήρχαν παράξενα μουσικά όργανα από όλο τον κόσμο.
Κάποια λειτουργούσαν με τον αέρα, άλλα με το νερό και άλλα με μικρές ακτίνες φωτός.
Ο Ζίγκι δοκίμασε αρκετά από αυτά και εντυπωσιάστηκε από τους μοναδικούς ήχους που δημιουργούσαν.
Πριν φύγει, ανέβηκε στον Πύργο της Αρμονίας.
Από εκεί μπορούσε να ακούσει ολόκληρη την πόλη να παίζει σαν μία τεράστια ορχήστρα.
Οι μελωδίες των δρόμων, των σιντριβανιών, των πουλιών και των ανθρώπων ενώνονταν σε ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι.
Ο Ζίγκι έκλεισε για λίγο τα μάτια του και απόλαυσε εκείνη τη μοναδική στιγμή.
Καθώς το αερόστατο τον επέστρεφε στη σαβάνα, χαμογελούσε συνεχώς.
Είχε καταλάβει πως η μουσική δεν βρίσκεται μόνο στα τραγούδια.
Μπορεί να κρύβεται σε μια βόλτα, σε ένα χαμόγελο, σε έναν ήχο της φύσης ή ακόμη και στα βήματα ενός φίλου.
Και από τότε, κάθε φορά που έτρεχε χαρούμενος ανάμεσα στα χορτάρια, ένιωθε πως μαζί του ταξίδευε και μια μικρή, αόρατη μελωδία που έκανε κάθε καινούρια ημέρα ακόμη πιο όμορφη.
