Ο μικρός τίγρης Τίτο ξύπνησε ένα δροσερό πρωινό μέσα στη ζούγκλα γεμάτος περιέργεια.
Αφού χαιρέτησε τους φίλους του και έκανε μια μικρή βόλτα ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα, άκουσε έναν παράξενο ήχο.
«Τσουκ... τσουκ... τσουκ...»
Ο ήχος ερχόταν από έναν λόφο που δεν είχε προσέξει ποτέ.
Ο Τίτο ανέβηκε γρήγορα στην κορυφή και έμεινε έκπληκτος.
Εκεί βρισκόταν ένας πανέμορφος σιδηροδρομικός σταθμός, φτιαγμένος από ξύλο και πολύχρωμα λουλούδια.
Σε λίγα δευτερόλεπτα εμφανίστηκε ένα λαμπερό τρένο με βαγόνια σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Ο χαμογελαστός μηχανοδηγός άνοιξε την πόρτα.
«Καλώς ήρθες, Τίτο! Το Τρένο των Ουράνιων Τόξων ξεκινά σε λίγο.»
Ο μικρός τίγρης ανέβηκε γεμάτος ενθουσιασμό.
Μόλις το τρένο ξεκίνησε, δεν κινήθηκε πάνω σε συνηθισμένες ράγες.
Οι ράγες σχηματίζονταν από τεράστια ουράνια τόξα που ένωναν τα σύννεφα.
Κάθε στροφή αποκάλυπτε και μια διαφορετική εικόνα.
Πέρασαν πάνω από καταρράκτες που έπεφταν αργά μέσα στα σύννεφα.
Πέταξαν δίπλα από νησιά που αιωρούνταν στον ουρανό.
Είδαν τεράστια λουλούδια που άνοιγαν μόνο όταν τα άγγιζαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Στην πρώτη στάση κατέβηκαν στον Κήπο των Αρωμάτων.
Εκεί κάθε λουλούδι είχε το δικό του μοναδικό άρωμα και μπορούσε να αλλάζει χρώμα ανάλογα με το φως.
Ο Τίτο περπάτησε ανάμεσα στα μονοπάτια και ένιωσε πως βρισκόταν μέσα σε έναν πολύχρωμο πίνακα ζωγραφικής.
Το ταξίδι συνεχίστηκε.
Στη δεύτερη στάση έφτασαν στη Γέφυρα των Πεταλούδων.
Χιλιάδες πολύχρωμες πεταλούδες πετούσαν γύρω από τους επισκέπτες δημιουργώντας εντυπωσιακά σχέδια στον αέρα.
Ο Τίτο τις παρακολουθούσε γεμάτος θαυμασμό.
Λίγο αργότερα το τρένο ανέβηκε ακόμη πιο ψηλά.
Έφτασε στον Σταθμό των Άστρων, έναν μικρό σταθμό χτισμένο πάνω σε ένα σύννεφο.
Από εκεί μπορούσε να παρατηρήσει τον ουρανό μέσα από γιγάντια τηλεσκόπια που έδειχναν αστερισμούς, κομήτες και λαμπερούς πλανήτες.
Ο μικρός τίγρης δεν ήθελε να φύγει.
Όμως ήρθε η ώρα της επιστροφής.
Πριν αποχαιρετήσει τον μηχανοδηγό, εκείνος του χάρισε ένα μικρό χρυσό εισιτήριο.
«Δεν λήγει ποτέ», του είπε χαμογελώντας.
«Κάθε φορά που θα ονειρεύεσαι νέες περιπέτειες, το τρένο θα σε περιμένει στον ίδιο λόφο.»
Ο Τίτο επέστρεψε στη ζούγκλα γεμάτος χαμόγελα.
Έβαλε προσεκτικά το εισιτήριο στο μικρό του σακίδιο και κοίταξε τον ουρανό.
Ήξερε πως πίσω από κάθε ουράνιο τόξο μπορεί να κρύβεται μια καινούρια διαδρομή, αρκεί να έχει κανείς τη φαντασία και την περιέργεια να την ακολουθήσει.
