Η Νίνα περπατούσε χαρούμενα σε μια άγνωστη πόλη, όταν είδε στο βάθος έναν πανύψηλο πύργο με ένα μεγάλο ρολόι.
«Πόσο ψηλός είναι!» είπε εντυπωσιασμένη.
Πλησίασε αργά και στάθηκε μπροστά στην είσοδό του.
Μέσα υπήρχε μια μεγάλη σπειροειδής σκάλα που οδηγούσε προς την κορυφή.
Η Νίνα άρχισε να ανεβαίνει βήμα βήμα.
Σε κάθε όροφο υπήρχαν μεγάλα παράθυρα που άφηναν το φως να γεμίζει τον χώρο.
Όταν έφτασε ψηλά, βρέθηκε μπροστά στον τεράστιο μηχανισμό του ρολογιού.
Δεκάδες μεγάλοι οδοντωτοί τροχοί γύριζαν αργά και συγχρονισμένα.
Η Νίνα παρακολουθούσε με θαυμασμό τον τρόπο που λειτουργούσε ολόκληρος ο μηχανισμός.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε ένα μεγάλο μπαλκόνι.
Βγήκε έξω και ο απαλός αέρας χάιδεψε τον λαιμό της.
Από εκεί μπορούσε να δει τις κεραμοσκεπές των σπιτιών, τις πλατείες και τους δρόμους που απλώνονταν προς κάθε κατεύθυνση.
Έμεινε για αρκετή ώρα απολαμβάνοντας την όμορφη εικόνα.
Όταν το μεγάλο ρολόι χτύπησε την ώρα, ο ήχος του ακούστηκε σε ολόκληρη την πόλη.
Η Νίνα χαμογέλασε.
Κατέβηκε προσεκτικά τα σκαλιά και βγήκε ξανά στην πλατεία.
Πριν συνεχίσει τη βόλτα της, γύρισε για μία τελευταία ματιά στον εντυπωσιακό πύργο.
Ήξερε πως κάθε ταξίδι μπορούσε να της χαρίσει μια νέα ανακάλυψη και μια ακόμη όμορφη ιστορία να θυμάται.
