Η Νίνα ήταν μια χαρούμενη καμηλοπάρδαλη που αγαπούσε να περπατά στις μεγάλες πεδιάδες της σαβάνας. Με τον μακρύ λαιμό της μπορούσε να βλέπει πολύ πιο μακριά από όλους και κάθε βόλτα της ήταν γεμάτη όμορφες εικόνες.
Ένα πρωινό, καθώς ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει, η Νίνα ξεκίνησε να εξερευνήσει ένα καινούριο μονοπάτι. Περπάτησε ανάμεσα σε ψηλά χορτάρια και μεγάλες ακακίες, μέχρι που αντίκρισε ένα δέντρο που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο.
Τα φύλλα του είχαν πολλά διαφορετικά χρώματα. Άλλα ήταν πράσινα, άλλα χρυσαφένια, άλλα πορτοκαλί και μερικά είχαν μια απαλή κόκκινη απόχρωση.
Η Νίνα πλησίασε γεμάτη περιέργεια.
Ο ήλιος περνούσε ανάμεσα από τα φύλλα και δημιουργούσε πολύχρωμες σκιές πάνω στο έδαφος. Όταν φυσούσε ο άνεμος, οι σκιές άλλαζαν συνεχώς σχήματα, σαν να χόρευαν.
Η Νίνα στάθηκε κάτω από το δέντρο και σήκωσε το κεφάλι της ψηλά. Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρη την κόμη του, που έμοιαζε με έναν τεράστιο πολύχρωμο πίνακα ζωγραφικής.
Έμεινε για αρκετή ώρα να απολαμβάνει τη δροσιά και το απαλό θρόισμα των φύλλων.
Λίγο αργότερα συνέχισε τη βόλτα της και ανέβηκε σε έναν μικρό λόφο. Από εκεί η θέα ήταν μαγευτική. Η σαβάνα απλωνόταν μέχρι τον ορίζοντα και ο αέρας έκανε τα ψηλά χορτάρια να κυματίζουν σαν χρυσή θάλασσα.
Καθώς πλησίαζε το απόγευμα, ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει και το φως του έγινε πιο ζεστό. Τα πολύχρωμα φύλλα του δέντρου έλαμπαν ακόμη περισσότερο, δημιουργώντας μια μοναδική εικόνα.
Η Νίνα χαμογέλασε.
Ήξερε πως η φύση είχε πάντα έναν τρόπο να εκπλήσσει όσους την παρατηρούσαν με προσοχή.
Με αργά βήματα πήρε τον δρόμο της επιστροφής, κρατώντας στη μνήμη της το όμορφο δέντρο που είχε γεμίσει τη μέρα της με χρώματα και ομορφιά.
