Η Μάρα πηδούσε χαρούμενα από κλαδί σε κλαδί, όταν βρέθηκε σε μια άγνωστη γωνιά της ζούγκλας.
Μπροστά της απλωνόταν ένα δάσος που έμοιαζε διαφορετικό από όλα όσα είχε επισκεφθεί.
Στο έδαφος φύτρωναν τεράστια μανιτάρια, τόσο ψηλά που έφταναν σχεδόν τα χαμηλά κλαδιά των δέντρων.
Η Μάρα κατέβηκε με μια γρήγορη κίνηση και άρχισε να τα παρατηρεί.
Άλλα είχαν κόκκινα καπέλα με λευκές βούλες, άλλα ήταν χρυσαφένια και άλλα είχαν όμορφες αποχρώσεις του μωβ και του γαλάζιου.
«Είναι σαν ένας μαγικός κήπος!» είπε ενθουσιασμένη.
Προχώρησε ανάμεσα στα γιγάντια μανιτάρια και ανακάλυψε ένα κυκλικό ξέφωτο.
Στο κέντρο του υπήρχε ένας τεράστιος κορμός δέντρου, σμιλεμένος από τον χρόνο, που έμοιαζε με φυσικό κάθισμα.
Η Μάρα ανέβηκε επάνω του και κοίταξε γύρω της.
Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρο το δάσος, γεμάτο παράξενα φυτά και πανύψηλα δέντρα.
Λίγο πιο πέρα παρατήρησε μια σειρά από μεγάλες λιανόβεργες που κρέμονταν από τα κλαδιά.
Δεν έχασε την ευκαιρία.
Άρχισε να αιωρείται από τη μία στην άλλη, γελώντας χαρούμενα καθώς προχωρούσε όλο και πιο βαθιά στη ζούγκλα.
Όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, οι αχτίδες του περνούσαν ανάμεσα στα φύλλα και φώτιζαν τα τεράστια μανιτάρια με ζεστά χρυσαφένια χρώματα.
Η Μάρα στάθηκε για λίγο και θαύμασε το εντυπωσιακό τοπίο.
Ύστερα πήρε τον δρόμο της επιστροφής, σκαρφαλώνοντας ξανά στα ψηλά δέντρα.
Ήξερε πως η ζούγκλα ήταν γεμάτη απίθανες εκπλήξεις και πως κάθε νέα εξερεύνηση μπορούσε να τη φέρει μπροστά σε έναν ακόμη μαγικό κόσμο.
