Ο Τόνυ ο Ροφός κολυμπούσε ήρεμα στα βαθιά νερά της θάλασσας, όταν παρατήρησε έναν στενό διάδρομο ανάμεσα σε δύο μεγάλους βράχους.
«Δεν έχω περάσει ποτέ από εκεί!» είπε γεμάτος περιέργεια.
Με μια δυνατή κίνηση της ουράς του, μπήκε στο άγνωστο πέρασμα.
Όσο προχωρούσε, οι βράχοι γίνονταν όλο και πιο ψηλοί.
Μικρά κοράλλια στόλιζαν τα τοιχώματα του φαραγγιού και πολύχρωμα ψαράκια κολυμπούσαν ανάμεσά τους.
Λίγο πιο μέσα, το φαράγγι άνοιγε σε μια μεγάλη υποβρύχια κοιλάδα.
Εκεί υπήρχαν τεράστιοι βράχοι με παράξενα σχήματα.
Άλλος έμοιαζε με κάστρο.
Άλλος με πύργο.
Και ένας τεράστιος βράχος έμοιαζε με γιγάντια αψίδα.
Ο Τόνυ πέρασε από κάτω της και συνέχισε την εξερεύνησή του.
Στη συνέχεια ανακάλυψε μια σειρά από μικρές σπηλιές.
Μέσα τους έλαμπαν γαλάζια και πράσινα κοχύλια που φωτίζονταν από τις ακτίνες του ήλιου, οι οποίες έφταναν μέχρι τον βυθό.
«Πόσο όμορφος είναι ο ωκεανός!» είπε με θαυμασμό.
Πιο πέρα συνάντησε ένα λιβάδι με θαλάσσια φυτά που λικνίζονταν απαλά με το ρεύμα.
Χελωνάκια περνούσαν ήρεμα από δίπλα του, ενώ ένας αστερίας ξεκουραζόταν πάνω σε έναν μεγάλο βράχο.
Ο Τόνυ κάθισε για λίγο στην κορυφή ενός κοραλλιού και παρατήρησε το απέραντο γαλάζιο γύρω του.
Το νερό ήταν τόσο καθαρό, που μπορούσε να δει μέχρι πολύ μακριά.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, χρυσές ακτίνες φώτισαν τον βυθό και έκαναν ολόκληρο το φαράγγι να λάμπει σαν θησαυρός.
Ο Τόνυ χαμογέλασε.
«Κάθε γωνιά της θάλασσας κρύβει μια νέα έκπληξη», είπε.
Και συνέχισε το ταξίδι του στα γαλάζια νερά, έτοιμος να ανακαλύψει ακόμη περισσότερα θαυμαστά μέρη του βυθού.
