Η Ρίνα η μπαλαρίνα, ένα πανέμορφο δελφίνι, αγαπούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να χορεύει μέσα στα γαλάζια νερά της θάλασσας.
Κάθε πρωί έκανε φιγούρες πάνω από τα κύματα και κάθε βράδυ εξασκούσε τις πιο όμορφες πιρουέτες της κάτω από το φως του φεγγαριού.
Μια μέρα, καθώς κολυμπούσε κοντά σε έναν κοραλλιογενή ύφαλο, είδε μια αφίσα φτιαγμένη από κοχύλια.
Πάνω έγραφε:
«Μεγάλη Παράσταση Χορού των Κυμάτων – Απόψε στο Μαργαριταρένιο Θέατρο!»
Τα μάτια της Ρίνας έλαμψαν.
«Αυτό είναι υπέροχο!» είπε.
Όλη την ημέρα έκανε πρόβες.
Περιστροφές ανάμεσα στα κοράλλια.
Άλματα πάνω από τα κύματα.
Χορευτικές κινήσεις μαζί με τις θαλάσσιες χελώνες και τα μικρά ψαράκια.
Όταν έφτασε το βράδυ, το Μαργαριταρένιο Θέατρο είχε γεμίσει.
Οι αστερίες κάθονταν στις πρώτες θέσεις.
Τα ιπποκαμπάκια χειροκροτούσαν.
Οι χελώνες χαμογελούσαν.
Και οι μέδουσες φώτιζαν τον βυθό σαν πολύχρωμα φαναράκια.
Μόλις άρχισε η μουσική, η Ρίνα ξεκίνησε τον χορό της.
Πηδούσε ψηλά πάνω από το νερό.
Γύριζε σαν μπαλαρίνα μέσα στις φυσαλίδες.
Και οι κινήσεις της έμοιαζαν σαν να χόρευε μαζί με τα κύματα.
Όταν τελείωσε η παράσταση, ολόκληρη η θάλασσα γέμισε χειροκροτήματα.
Η Ρίνα χαμογέλασε και κάθισε πάνω σε έναν βράχο, κοιτάζοντας το φεγγάρι που καθρεφτιζόταν στο νερό.
«Ο χορός είναι σαν τη θάλασσα», είπε.
«Όταν τον αγαπάς, σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος.»
Και από εκείνη τη νύχτα, κάθε φορά που το φεγγάρι φώτιζε τον ωκεανό, η Ρίνα η μπαλαρίνα χόρευε χαρούμενα μαζί με τα κύματα, χαρίζοντας ομορφιά σε ολόκληρο τον βυθό.
