Η Ρίνα κολυμπούσε ήρεμα ένα απόγευμα στα γαλάζια νερά της θάλασσας, όταν ανακάλυψε μια μεγάλη ανοιχτή περιοχή στον βυθό.
Τα κοράλλια σχημάτιζαν έναν φυσικό κύκλο και οι λείες πέτρες έμοιαζαν σαν μια μικρή σκηνή.
Η Ρίνα είχε μια ιδέα.
«Αυτό είναι το τέλειο μέρος για μια παράσταση!» είπε ενθουσιασμένη.
Άρχισε αμέσως τις προετοιμασίες.
Διακόσμησε τον χώρο με πολύχρωμα κοχύλια και μικρά φωτεινά φυτά του βυθού.
Κάθε γωνιά γινόταν όλο και πιο όμορφη.
Όμως ήθελε η παράσταση να είναι διαφορετική από όλες τις προηγούμενες.
Αποφάσισε να περιμένει μέχρι το βράδυ.
Όταν το φεγγάρι εμφανίστηκε πάνω από τη θάλασσα, το φως του πέρασε μέσα από το νερό και έφτασε μέχρι τον βυθό.
Όλα γύρω άρχισαν να λάμπουν απαλά.
Η Ρίνα ξεκίνησε τον χορό της.
Κινήθηκε αργά και κομψά ανάμεσα στις ακτίνες του φεγγαριού.
Έκανε όμορφες στροφές, ανέβαινε ψηλά προς την επιφάνεια και επέστρεφε ξανά στον βυθό σαν να πετούσε μέσα στο νερό.
Οι φυσαλίδες που δημιουργούσε ακολουθούσαν τις κινήσεις της και έμοιαζαν σαν μικρά φωτεινά στολίδια.
Τα πλάσματα της θάλασσας συγκεντρώθηκαν γύρω της.
Παρακολουθούσαν σιωπηλά την όμορφη παράσταση.
Κανείς δεν είχε δει ξανά έναν χορό κάτω από το φως του φεγγαριού.
Όταν η τελευταία κίνηση ολοκληρώθηκε, όλοι ξέσπασαν σε χαρούμενες φωνές.
Η Ρίνα χαμογέλασε.
Δεν ήταν μόνο η παράσταση που την έκανε χαρούμενη.
Ήταν ότι είχε δημιουργήσει μια στιγμή που όλοι θα θυμούνταν.
Από τότε, κάθε φορά που το φεγγάρι φώτιζε τη θάλασσα, η Ρίνα ήξερε πως ο βυθός μπορούσε να μετατραπεί στην πιο όμορφη σκηνή του κόσμου.
