Η φώκια Φωφώ αγαπούσε να κολυμπά νωρίς το πρωί, όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη και ο ήλιος μόλις είχε αρχίσει να ανατέλλει.
Μια μέρα, όμως, όταν έφτασε στην επιφάνεια, παρατήρησε ότι όλα γύρω της είχαν καλυφθεί από μια απαλή, λευκή ομίχλη. Τα βράχια μόλις που φαίνονταν και ο ορίζοντας είχε χαθεί.
Η Φωφώ κοίταξε γύρω της με περιέργεια.
«Πόσο διαφορετική δείχνει σήμερα η θάλασσα!» είπε.
Άρχισε να κολυμπά αργά, απολαμβάνοντας τη σιωπή. Η ομίχλη έκανε κάθε ήχο να ακούγεται πιο απαλός. Το νερό κυλούσε ήρεμα και ένα δροσερό αεράκι χάιδευε την επιφάνειά του.
Καθώς περνούσε η ώρα, οι πρώτες ακτίνες του ήλιου άρχισαν να διαπερνούν την ομίχλη. Λεπτές χρυσές λωρίδες φωτός έπεφταν πάνω στη θάλασσα και έκαναν το νερό να λαμπυρίζει.
Η Φωφώ σταμάτησε για λίγο πάνω σε έναν μεγάλο, ζεστό βράχο.
Από εκεί παρατηρούσε την ομίχλη να αραιώνει σιγά σιγά. Τα βράχια εμφανίζονταν ξανά, οι μικρές παραλίες φανερώνονταν μία μία και ο γαλάζιος ουρανός άρχισε να γεμίζει με φως.
Σε λίγα λεπτά, η ομίχλη είχε εξαφανιστεί εντελώς.
Η θάλασσα είχε επιστρέψει στη γνώριμη, καταγάλανη εικόνα της.
Η Φωφώ βούτηξε ξανά στο νερό και έκανε μια μεγάλη βόλτα κατά μήκος της ακτής. Τα κύματα κυλούσαν απαλά, ο ήλιος ζέσταινε τη θάλασσα και ο ουρανός ήταν πιο καθαρός από ποτέ.
Πριν επιστρέψει στο αγαπημένο της σημείο, γύρισε και κοίταξε για τελευταία φορά τον ορίζοντα.
Χαμογέλασε.
Η θάλασσα είχε έναν μοναδικό τρόπο να αλλάζει κάθε μέρα, χαρίζοντας κάθε φορά μια διαφορετική, όμορφη εικόνα σε όποιον αγαπούσε να την παρατηρεί.
