Η Ρίνα κολυμπούσε κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας, όταν μια αχτίδα του ήλιου φώτισε έναν μεγάλο κυκλικό βράχο στον βυθό.
Κατέβηκε πιο χαμηλά για να τον παρατηρήσει.
Ο βράχος είχε λείο σχήμα και γύρω του υπήρχαν φυσικές πέτρινες θέσεις, σαν να ήταν μια πραγματική σκηνή θεάτρου.
«Τι όμορφο μέρος!» είπε με ενθουσιασμό.
Η Ρίνα πήρε φόρα και άρχισε να χορεύει μέσα στο νερό.
Έκανε αργές περιστροφές, κομψές καμπύλες και ψηλά άλματα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Κάθε φορά που βουτούσε ξανά, το νερό άνοιγε γύρω της σε απαλούς κύκλους.
Συνέχισε τον χορό της, περνώντας γύρω από τον μεγάλο βράχο με κινήσεις που έμοιαζαν με μπαλέτο.
Οι ακτίνες του ήλιου φώτιζαν το νερό και δημιουργούσαν λαμπερές αντανακλάσεις που κινούνταν μαζί της.
Η Ρίνα σταμάτησε για λίγο και πήρε μια βαθιά ανάσα στην επιφάνεια.
Ύστερα βούτηξε ξανά και δοκίμασε μια καινούρια φιγούρα.
Αυτή τη φορά έκανε τρεις συνεχόμενες περιστροφές πριν επιστρέψει απαλά στον βυθό.
Γέλασε χαρούμενα.
Ήταν η πιο όμορφη κίνηση που είχε κάνει ποτέ.
Όταν ο ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, η υποβρύχια σκηνή γέμισε με χρυσαφένιες αντανακλάσεις.
Η Ρίνα έκανε μία τελευταία υπόκλιση, σαν να ολοκλήρωνε μια μεγάλη παράσταση.
Έπειτα άνοιξε τον δρόμο της προς τα ανοιχτά νερά.
Καθώς απομακρυνόταν, σκεφτόταν πως η θάλασσα ήταν η πιο όμορφη σκηνή που θα μπορούσε να έχει μια μπαλαρίνα και πως κάθε μέρα της χάριζε έναν καινούριο χορό.
