Ο Τζακ και η Τζίνη έφτασαν στην Αυστρία ένα κρύο πρωινό που τα πάντα έλαμπαν κάτω από μια χοντρή, λευκή κουβέρτα χιονιού. Όταν άνοιξαν τις πόρτες του μικρού τραίνου που τους είχε φέρει ως εκεί, μια ανάσα παγωμένου αέρα τους τύλιξε, κι αμέσως μετά η πιο ζεστή μυρωδιά του κόσμου: κανέλα, ζεστή σοκολάτα και ψημένα αμύγδαλα. Η Αυστρία ήταν έτοιμη για τα Χριστούγεννα και τους καλωσόριζε σαν παλιούς φίλους.
Περπάτησαν μέσα στο χωριό, όπου τα σπίτια είχαν στέγες γεμάτες χιόνι και παράθυρα που έλαμπαν με χρυσαφένια φωτάκια. Από παντού ακούγονταν κουδουνάκια, τραγούδια και γέλια. Ο Τζακ ένιωσε την καρδιά του να ζεσταίνεται. «Τζίνη, μοιάζει με παραμύθι!» είπε.
«Όχι απλώς μοιάζει…» απάντησε εκείνη χαμογελώντας. «Είμαστε μέσα σε ένα!»
Κατηφόρισαν προς τη χριστουγεννιάτικη αγορά. Εκεί, μικρά ξύλινα σπιτάκια πουλούσαν χειροποίητα στολίδια, σοκολάτες που έλιωναν στο στόμα και περίτεχνα κουλουράκια σε σχήμα αστεριού. Η Τζίνη δοκίμασε ένα και τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα. «Τζακ, αυτό το κουλουράκι είναι… Χριστούγεννα σε μπουκιά!»
Ο Τζακ γέλασε και πήρε κι εκείνος ένα, μόνο που το δικό του είχε τόση άχνη που στο πρώτο δάγκωμα… φτερνίστηκε και έγινε ένα μικρό σύννεφο χιονιού πάνω από το κεφάλι του. Η Τζίνη γέλασε τόσο πολύ που τα μάγουλά της έγιναν κόκκινα σαν γιορτινές μπάλες.
Καθώς έπεφτε το βράδυ, αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα στην άκρη του χωριού, εκεί όπου οι Άλπεις άρχιζαν να υψώνονται επιβλητικές και χιονισμένες. Ένα μονοπάτι από φαναράκια τους οδήγησε σε μια μικρή παγοπίστα. Μουσική ακουγόταν απαλά και οικογένειες γλιστρούσαν χαρούμενες στον πάγο.
Ο Τζακ δίστασε. «Δεν είμαι πολύ καλός στο πατινάζ…»
Η Τζίνη του έπιασε το χέρι. «Δεν πειράζει. Κανείς δεν χρειάζεται να είναι καλός για να είναι ευτυχισμένος.»
Γλίστρησαν στην αρχή λίγο αδέξια, αλλά σύντομα βρήκαν ρυθμό. Γύρω τους χιονονιφάδες έπεφταν αργά, σαν να ήθελαν κι εκείνες να συμμετέχουν στον χορό. Ένα παιδάκι τους έδωσε δύο μικρά κουδουνάκια: «Για καλή τύχη!» τους είπε στα γερμανικά, και παρόλο που δεν κατάλαβαν τη γλώσσα, κατάλαβαν το χαμόγελο.
Όταν πια κουράστηκαν, κάθισαν σε ένα παγκάκι δίπλα στο παγωμένο ποτάμι. Τα φώτα των σπιτιών καθρεφτίζονταν στο νερό και η νύχτα είχε εκείνη τη σιωπή που μόνο το χιόνι μπορεί να χαρίσει.
«Ξέρεις κάτι, Τζακ;» είπε η Τζίνη κοιτώντας τα φώτα.
«Τι;»
«Νομίζω πως τα Χριστούγεννα δεν είναι ένας τόπος. Είναι μια στιγμή. Και σήμερα… τη βρήκαμε.»
Ο Τζακ χαμογέλασε. «Και αύριο;»
«Αύριο», είπε η Τζίνι, «θα βρούμε μια καινούργια.»
Και έτσι, μέσα στη χιονισμένη Αυστρία, κάτω από χιλιάδες λαμπάκια και αμέτρητες χιονονιφάδες, ο Τζακ και η Τζίνη έζησαν ένα από τα πιο όμορφα Χριστούγεννά τους γεμάτο ζεστασιά, γέλιο και τη μαγεία που μόνο ένα ταξίδι μπορεί να χαρίσει.
