Ο Φώτης ο μικρός τράπερ ξύπνησε ένα λαμπερό πρωινό γεμάτος ιδέες για καινούρια τραγούδια.
Άναψε τα ηχεία του, φόρεσε τα ακουστικά του και άρχισε να σιγοτραγουδά νέες μελωδίες.
Ξαφνικά, πάνω στο μικρό του στούντιο εμφανίστηκε ένα χρυσό μικρόφωνο.
Δεν ήταν συνηθισμένο.
Στη λαβή του υπήρχε μια φωτεινή επιγραφή.
«Στούντιο των Αμέτρητων Ρυθμών – Οι πιο δημιουργικοί μουσικοί είναι πάντα ευπρόσδεκτοι.»
Μόλις ο Φώτης άγγιξε το μικρόφωνο, ένα φωτεινό ασανσέρ από μουσικές νότες υψώθηκε μπροστά του.
Ανέβηκε χωρίς δισταγμό.
Σε λίγα δευτερόλεπτα βρέθηκε σε ένα τεράστιο μουσικό συγκρότημα που αιωρούνταν πάνω από τα σύννεφα.
Στην είσοδο τον περίμενε ένας χαμογελαστός παπαγάλος με πολύχρωμα ακουστικά.
«Καλώς ήρθες! Εδώ δεν δημιουργούμε απλώς τραγούδια. Δημιουργούμε ήχους που ταξιδεύουν τη φαντασία.»
Η πρώτη αίθουσα λεγόταν Το Εργαστήριο των Ρυθμών.
Χιλιάδες διαφορετικά μουσικά όργανα βρίσκονταν γύρω του.
Ηλεκτρονικά ντραμς, πιάνα, κιθάρες, κρουστά και πρωτότυπες μουσικές συσκευές που δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
Ο Φώτης άρχισε να δοκιμάζει διαφορετικούς συνδυασμούς.
Κάθε φορά που δημιουργούσε έναν νέο ρυθμό, πολύχρωμα κύματα φωτός απλώνονταν σε όλη την αίθουσα.
«Η μουσική γεννιέται όταν τολμάς να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό», είπε ο παπαγάλος.
Στη συνέχεια μπήκαν στο Εργαστήριο των Στίχων.
Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι λέξεις που αιωρούνταν σαν μικρά αστέρια.
Ο Φώτης μπορούσε να τις αγγίζει και να τις ενώνει.
Έτσι δημιουργούσε ιστορίες γεμάτες αισιοδοξία, όνειρα, προσπάθεια και φιλία.
Κάθε ολοκληρωμένος στίχος μετατρεπόταν σε ένα μικρό φωτεινό βιβλίο.
Η τελευταία αίθουσα ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Πάνω από την πόρτα έγραφε:
«Η Σκηνή του Πρώτου Χειροκροτήματος.»
Μπροστά του υπήρχε μια μεγάλη σκηνή.
Δεν υπήρχε κοινό.
«Σε ποιον θα τραγουδήσω;» ρώτησε ο Φώτης.
Ο παπαγάλος χαμογέλασε.
«Το κοινό εμφανίζεται μόνο όταν ένα τραγούδι βγαίνει από την καρδιά.»
Ο Φώτης πήρε βαθιά ανάσα.
Τραγούδησε για τη δύναμη των ονείρων, τη δημιουργία, τη συνεργασία και τη χαρά να μοιράζεσαι τη μουσική με τους άλλους.
Μόλις τελείωσε, τα φώτα άναψαν.
Οι άδειες θέσεις γέμισαν σιγά σιγά με ζώα, πουλιά και παιδιά που χειροκροτούσαν χαμογελώντας.
Η αίθουσα πλημμύρισε από μουσική.
«Τώρα κατάλαβες», είπε ο παπαγάλος.
«Το πιο δυνατό τραγούδι δεν είναι εκείνο που ακούγεται πιο δυνατά.
Είναι εκείνο που κάνει κάποιον να χαμογελάσει.»
Πριν φύγει, του χάρισε ένα μικρό ζευγάρι χρυσά ακουστικά.
Δεν έπαιζαν πιο δυνατά από τα συνηθισμένα.
Έλαμπαν όμως κάθε φορά που ο Φώτης δημιουργούσε μουσική που ενέπνεε, ένωνε και έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν όμορφα.
Ο Φώτης φόρεσε τα καινούρια του ακουστικά και πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα συνέχισε να γράφει μουσική με την ίδια αγάπη.
Γιατί είχε μάθει πως οι πιο όμορφοι ρυθμοί δεν μετριούνται μόνο με τις νότες.
Μετριούνται με τα χαμόγελα που αφήνουν πίσω τους.
