Ο Φώτης ήταν ένα μικρό αγόρι που αγαπούσε πολύ τη μουσική. Του άρεσε να σκέφτεται ρυθμούς, να γράφει μικρούς στίχους και να τραγουδά μπροστά στον καθρέφτη του δωματίου του.
Ένα πρωινό αποφάσισε πως είχε έρθει η στιγμή να δημιουργήσει το πρώτο δικό του τραγούδι.
Πήρε το σημειωματάριό του και κάθισε δίπλα στο παράθυρο.
Στην αρχή έγραφε μία λέξη, μετά τη διέγραφε και έγραφε μια άλλη. Ήθελε οι στίχοι του να ταιριάζουν όμορφα με τη μουσική που είχε στο μυαλό του.
Ύστερα άνοιξε το μικρό του ηχείο και έβαλε έναν απαλό ρυθμό.
Άρχισε να τραγουδά σιγά σιγά, δοκιμάζοντας διαφορετικές ιδέες.
«Τώρα ακούγεται καλύτερα!» είπε χαμογελώντας.
Μετά από αρκετή ώρα, το τραγούδι ήταν έτοιμο.
Ο Φώτης φόρεσε τα ακουστικά του, πήρε το μικρόφωνο και έκανε μια δοκιμαστική ηχογράφηση.
Άκουσε προσεκτικά τη φωνή του και σημείωσε τι ήθελε να βελτιώσει.
Ξανατραγούδησε άλλη μία φορά.
Ύστερα άλλη μία.
Κάθε προσπάθεια τον έκανε να αισθάνεται όλο και πιο σίγουρος.
Όταν ολοκλήρωσε την ηχογράφηση, πάτησε το κουμπί της αναπαραγωγής και άκουσε το τραγούδι από την αρχή μέχρι το τέλος.
Χαμογέλασε με ικανοποίηση.
«Αυτό είναι το δικό μου τραγούδι!» είπε με ενθουσιασμό.
Έκλεισε προσεκτικά το σημειωματάριό του και τακτοποίησε το μικρόφωνο στο γραφείο του.
Ήξερε πως κάθε μεγάλος μουσικός ξεκίνησε κάποτε από μια μικρή ιδέα.
Και εκείνο το απόγευμα, ο Φώτης ανυπομονούσε ήδη να γράψει το επόμενο τραγούδι του.
