Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν πολύχρωμο λαχανόκηπο γεμάτο ήχους και μυρωδιές, ζούσε μια μελιτζάνα… αλλά
όχι όποια κι όποια…
Τη λέγανε Νταρντάνα.
Η Νταρντάνα ήταν στρουμπουλή, μωβ και χαμογελαστή.
Αλλά είχε ένα μυστικό…
Λάτρευε τα ντραμς!
Κάθε πρωί, μόλις ξυπνούσε ο ήλιος, η Νταρντάνα έπαιρνε τα κατσαρολάκια της, τα καπάκια και κάτι παλιά κουτάλια και άρχιζε:
ΝΤΑΜ! ΝΤΟΥΜ! ΤΑ-ΤΑ-ΤΑ!
Ο κήπος γέμιζε ρυθμό!
Το καρότο κουνιόταν δεξιά αριστερά.
Η ντομάτα χτυπούσε παλαμάκια.
Και το μπρόκολο χόρευε σαν τρελό!
- «Νταρντάνα!» φώναζαν μερικοί.
- «Κάνεις πολλή φασαρία!»
Μα εκείνη χαμογελούσε.
- «Δεν είναι φασαρία… είναι μουσική!» έλεγε.
Μια μέρα, όμως, η Νταρντάνα στεναχωρήθηκε.
Κανείς δεν ήθελε να παίξει μαζί της.
Έτσι, πήγε μόνη της στη γωνιά του κήπου, έκατσε πάνω σε ένα βαρέλι και άρχισε να παίζει σιγά σιγά…
ντουμ… ντα… ντουμ…
Και τότε… έγινε κάτι μαγικό!
Τα φύλλα άρχισαν να κουνιούνται στον ρυθμό.
Τα λουλούδια άνοιξαν πιο πολύ.
Και σιγά σιγά… όλα τα λαχανικά πλησίασαν!
Το καρότο είπε:
- «Μα… αυτό είναι υπέροχο!»
Η πατάτα χόρεψε.
Ο αρακάς τραγούδησε.
Και το λάχανο φώναξε:
- «Αυτό είναι συναυλία!»
Από εκείνη τη μέρα, η Νταρντάνα έγινε η ντραμίστρια του κήπου!
Κάθε απόγευμα έστηνε συναυλία και όλοι χόρευαν μαζί.
Και η Νταρντάνα έμαθε κάτι πολύ σημαντικό:
Όταν κάνεις αυτό που αγαπάς, κάνεις χαρούμενους και τους άλλους.
Κι έτσι, ο κήπος γέμισε μουσική, γέλια και ρυθμό…
χάρη στη Νταρντάνα, τη μελιτζάνα με τα μαγικά ντραμς!
