Το Φεγγαράκι ξύπνησε ένα ήσυχο βράδυ, λίγο πριν αρχίσουν να εμφανίζονται τα πρώτα αστέρια στον ουρανό.
Τεντώθηκε απαλά, φόρεσε το ασημένιο του χαμόγελο και ξεκίνησε το νυχτερινό του ταξίδι πάνω από βουνά, θάλασσες και μικρές φωτισμένες πόλεις.
Καθώς ταξίδευε, παρατήρησε ένα μικρό φωτεινό μονοπάτι που δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
Το ακολούθησε με περιέργεια και σύντομα έφτασε μπροστά σε ένα τεράστιο κτίριο φτιαγμένο από σύννεφα και γυαλί που λαμποκοπούσε.
Πάνω από την είσοδο υπήρχε μια επιγραφή.
«Εργαστήριο των Ονείρων»
Το Φεγγαράκι μπήκε μέσα και έμεινε έκπληκτο.
Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη γυάλινες σφαίρες που αιωρούνταν στον αέρα.
Μέσα σε καθεμία υπήρχε ένα διαφορετικό όνειρο.
Σε μία, παιδιά πετούσαν πάνω από πολύχρωμα δάση.
Σε άλλη, ταξίδευαν με υποβρύχια ανάμεσα σε φωτεινά κοράλλια.
Σε μια τρίτη, εξερευνούσαν κάστρα χτισμένα πάνω στα σύννεφα.
Λίγο πιο πέρα υπήρχε το Εργαστήριο των Χρωμάτων.
Εκεί μικροί τεχνίτες ανακάτευαν ασημένιες, γαλάζιες και χρυσαφένιες αποχρώσεις για να βάφουν τον νυχτερινό ουρανό.
Το Φεγγαράκι δοκίμασε να κρατήσει ένα μικρό πινέλο από φως και ζωγράφισε μια απαλή ασημένια λάμψη γύρω από ένα σύννεφο.
Οι τεχνίτες χαμογέλασαν με ικανοποίηση.
Στον επόμενο χώρο υπήρχε μια τεράστια βιβλιοθήκη.
Τα βιβλία δεν είχαν λέξεις.
Κάθε φορά που άνοιγε μία σελίδα, εμφανίζονταν μικρές κινούμενες εικόνες με όμορφες ιστορίες γεμάτες φαντασία.
Το Φεγγαράκι κάθισε αρκετή ώρα και παρακολούθησε ιστορίες με γενναία ζωάκια, μαγικά δάση και παράξενες πολιτείες.
Πριν ολοκληρωθεί η επίσκεψη, ένας σοφός αστρονόμος το οδήγησε στην πιο ψηλή βεράντα του εργαστηρίου.
Από εκεί μπορούσαν να δουν ολόκληρη τη Γη να λάμπει μέσα στη νύχτα.
Τα φώτα των πόλεων έμοιαζαν με μικροσκοπικά αστέρια, ενώ οι θάλασσες αντανακλούσαν το ασημένιο φως του.
«Κάθε βράδυ», είπε ο αστρονόμος, «εκατομμύρια παιδιά κοιτούν τον ουρανό πριν κοιμηθούν. Το απαλό σου φως τα συντροφεύει και τους θυμίζει πως η φαντασία δεν κοιμάται ποτέ.»
Το Φεγγαράκι ένιωσε μεγάλη χαρά.
Κατάλαβε πως ακόμη και μια μικρή λάμψη μπορεί να κάνει τη νύχτα πιο όμορφη.
Πριν φύγει, του χάρισαν ένα μικρό κρυστάλλινο αστέρι.
«Όσο αυτό θα λάμπει», του είπαν, «θα θυμάσαι ότι κάθε όνειρο μπορεί να γίνει η αρχή μιας καινούριας περιπέτειας.»
Το Φεγγαράκι πήρε το αστέρι του και συνέχισε το ταξίδι του στον νυχτερινό ουρανό.
Και από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που κάποιο παιδί σήκωνε το βλέμμα του και του χαμογελούσε, εκείνο φώτιζε λίγο περισσότερο, στέλνοντας μια αχτίδα αισιοδοξίας, φαντασίας και γλυκών ονείρων σε κάθε γωνιά της Γης.
