Το Συννεφάκι ξύπνησε νωρίς ένα ήρεμο πρωινό, ψηλά στον καταγάλανο ουρανό.
Χόρεψε ανάμεσα στις απαλές ακτίνες του ήλιου, έκανε μερικές παιχνιδιάρικες στροφές και ταξίδεψε πάνω από βουνά, λίμνες και καταπράσινα δάση.
Ξαφνικά, είδε μπροστά του ένα τεράστιο κτίριο που έμοιαζε να αιωρείται ανάμεσα στα σύννεφα.
Ήταν γεμάτο γυάλινους σωλήνες, ασημένιους τροχούς και μεγάλες δεξαμενές που λαμπύριζαν.
Πάνω από την είσοδο υπήρχε μια μεγάλη επιγραφή.
«Εργοστάσιο της Βροχής»
Το Συννεφάκι πλησίασε γεμάτο περιέργεια.
Η μεγάλη πόρτα άνοιξε μόνη της και το υποδέχθηκαν χαμογελαστοί τεχνίτες των σύννεφων.
«Καλώς ήρθες!» του είπαν.
«Σήμερα θα μάθεις πώς ετοιμάζουμε κάθε σταγόνα που πέφτει στη Γη.»
Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη τεράστιες γυάλινες δεξαμενές.
Μέσα τους υπήρχαν σταγόνες νερού που έλαμπαν σαν μικρά διαμάντια.
Ένας τεχνίτης εξήγησε πως το νερό ταξιδεύει από τις θάλασσες και τις λίμνες μέχρι τον ουρανό, όπου ξεκινά το μεγάλο του ταξίδι.
Στη συνέχεια μπήκαν στην Αίθουσα των Σύννεφων.
Εκεί ειδικές μηχανές συγκέντρωναν μικροσκοπικά σταγονίδια και τα ένωναν απαλά, δημιουργώντας μεγάλα, αφράτα σύννεφα κάθε σχήματος.
Κάποια έμοιαζαν με ελέφαντες.
Άλλα με καραβάκια.
Άλλα με κάστρα.
Το Συννεφάκι χαμογελούσε συνεχώς.
Η επόμενη στάση ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Σε έναν τεράστιο κυκλικό χώρο υπήρχαν εκατοντάδες μικρές ανεμογεννήτριες που δοκίμαζαν διαφορετικές κατευθύνσεις του αέρα.
Έτσι οι άνεμοι οδηγούσαν κάθε σύννεφο στο σωστό σημείο του κόσμου.
«Χωρίς τον άνεμο», είπε ένας μηχανικός, «τα σύννεφα δεν θα μπορούσαν να ταξιδεύουν.»
Το Συννεφάκι συνέχισε την εξερεύνηση και έφτασε στην Αίθουσα του Ουράνιου Τόξου.
Εκεί υπήρχαν τεράστιοι κρυστάλλινοι φακοί.
Όταν περνούσε το φως του ήλιου μέσα από τις μικροσκοπικές σταγόνες νερού, εμφανίζονταν μπροστά τους λαμπερά ουράνια τόξα.
Το θέαμα ήταν μαγευτικό.
Πριν ολοκληρωθεί η επίσκεψη, οι τεχνίτες το οδήγησαν στην πιο ψηλή βεράντα του εργοστασίου.
Από εκεί μπορούσε να δει ολόκληρη τη Γη.
Βουνά, ποτάμια, δάση, χωριά και πόλεις απλώνονταν μέχρι εκεί που έφτανε το βλέμμα.
Τότε κατάλαβε κάτι σημαντικό.
Κάθε σταγόνα βροχής βοηθά τα λουλούδια να ανθίσουν, τα δέντρα να μεγαλώσουν, τα ποτάμια να γεμίσουν και όλα τα ζώα να βρίσκουν καθαρό νερό.
Πριν φύγει, του χάρισαν μια μικρή σταγόνα από κρύσταλλο.
«Δεν θα στεγνώσει ποτέ», του είπαν.
«Θα σου θυμίζει ότι ακόμη και το πιο μικρό σύννεφο μπορεί να προσφέρει κάτι πολύ σημαντικό στον κόσμο.»
Το Συννεφάκι κράτησε προσεκτικά το δώρο του και συνέχισε το ταξίδι του στον ουρανό.
Καθώς περνούσε πάνω από μια καταπράσινη κοιλάδα, άφησε να πέσουν λίγες απαλές σταγόνες.
Τα λουλούδια άνοιξαν τα πέταλά τους, τα δέντρα έλαμψαν και ένα όμορφο ουράνιο τόξο εμφανίστηκε στον ορίζοντα.
Το Συννεφάκι χαμογέλασε.
Ήξερε πλέον πως ακόμη και μια μικρή σταγόνα μπορεί να κάνει τον κόσμο λίγο πιο όμορφο.
