Το Συννεφάκι ξύπνησε ένα φωτεινό πρωινό ψηλά στον γαλάζιο ουρανό.
Τεντώθηκε απαλά, χόρεψε με το αεράκι και ξεκίνησε τη μεγάλη του βόλτα ανάμεσα στα σύννεφα.
Του άρεσε να ταξιδεύει και να ανακαλύπτει μέρη που βρίσκονταν πολύ ψηλά, εκεί όπου έφταναν μόνο τα πουλιά και οι νεράιδες.
Καθώς ταξίδευε, παρατήρησε στο βάθος ένα τεράστιο παλάτι φτιαγμένο ολόκληρο από λευκά σύννεφα.
Οι πύργοι του έλαμπαν στο φως του ήλιου και οι μεγάλες αψίδες του είχαν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
«Τι υπέροχο μέρος!» είπε γεμάτο θαυμασμό.
Πλησίασε σιγά σιγά και πέρασε τη μεγάλη πύλη.
Μέσα στο παλάτι υπήρχαν αμέτρητες αίθουσες.
Σε μία από αυτές κρέμονταν χιλιάδες μικροσκοπικά αστεράκια που λαμπύριζαν σαν μικρά διαμάντια.
Σε μια άλλη υπήρχαν πολύχρωμοι ανεμόμυλοι που γύριζαν ασταμάτητα χάρη στο απαλό αεράκι.
Το Συννεφάκι περπατούσε γεμάτο περιέργεια, ανακαλύπτοντας συνεχώς νέες εκπλήξεις.
Λίγο πιο πέρα βρήκε μια μεγάλη γυάλινη βεράντα.
Από εκεί μπορούσε να δει βουνά, θάλασσες, δάση και μικρές πόλεις πολύ μακριά, σαν να κοιτούσε έναν τεράστιο ζωγραφισμένο χάρτη.
Έμεινε για αρκετή ώρα θαυμάζοντας την όμορφη θέα.
Στη συνέχεια ανέβηκε στην ψηλότερη κορυφή του παλατιού.
Εκεί φυσούσε ένα απαλό αεράκι που έκανε τα σύννεφα να χορεύουν γύρω του.
Ο ουρανός ήταν καταγάλανος και ο ήλιος χαμογελούσε ζεστά.
Πριν φύγει, το Συννεφάκι γέμισε μια μικρή κρυστάλλινη φούσκα με λίγο από το καθαρό φως του ουρανού, για να θυμάται πάντα αυτό το μαγικό ταξίδι.
Έπειτα άρχισε ξανά να ταξιδεύει αργά πάνω από τον κόσμο.
Καθώς περνούσε πάνω από βουνά, λίμνες και θάλασσες, χαιρετούσε όλους από ψηλά.
Το Συννεφάκι χαμογελούσε ευτυχισμένο.
Ήξερε πως κάθε μέρα στον ουρανό κρύβει μια καινούρια περιπέτεια και πως, όσο υπάρχει φαντασία, ο κόσμος θα είναι πάντα γεμάτος μαγεία.
