Το Φεγγαράκι εμφανίστηκε σιγά σιγά στον βραδινό ουρανό και χαμογέλασε.
Ήταν η πρώτη φορά που θα έκανε το μεγάλο του ταξίδι πάνω από τον κόσμο.
«Καλησπέρα!» είπε με τη γλυκιά του φωνή.
«Είμαι το Φεγγαράκι και απόψε θα ταξιδέψουμε μαζί.»
Τα μικρά αστέρια άρχισαν να αναβοσβήνουν χαρούμενα γύρω του.
Ήταν έτοιμα να του δείξουν τον δρόμο.
Το Φεγγαράκι ξεκίνησε αργά την πορεία του.
Πρώτα πέρασε πάνω από μια ήσυχη θάλασσα.
Το φως του καθρεφτιζόταν στο νερό και δημιουργούσε μια ασημένια γραμμή που έμοιαζε με μαγικό μονοπάτι.
Συνέχισε πάνω από βουνά, λίμνες και δάση.
Από ψηλά όλα έμοιαζαν γαλήνια.
Σε ένα μικρό χωριό είδε τα φώτα των σπιτιών να λάμπουν.
Μερικά παιδιά κοίταξαν από το παράθυρό τους και του χαμογέλασαν.
Το Φεγγαράκι τους ανταπέδωσε το χαμόγελο και έκανε το φως του λίγο πιο φωτεινό.
Λίγο αργότερα συνάντησε ένα μικρό συννεφάκι.
«Καλησπέρα!» είπε το συννεφάκι.
«Θέλεις να ταξιδέψουμε μαζί για λίγο;»
«Φυσικά!» απάντησε το Φεγγαράκι.
Έτσι συνέχισαν την πορεία τους παρέα, παρατηρώντας τον κόσμο από ψηλά.
Καθώς η νύχτα προχωρούσε, όλο και περισσότερα αστέρια γέμιζαν τον ουρανό.
Το Φεγγαράκι ένιωθε πως είχε αποκτήσει πολλούς καινούριους φίλους.
Πριν ολοκληρώσει τη βόλτα του, κοίταξε για μία ακόμη φορά τη Γη.
Ήταν τόσο όμορφη, ήσυχη και γεμάτη μικρές φωτεινές γωνιές.
«Θα σας επισκέπτομαι κάθε βράδυ», είπε με χαμόγελο.
«Θα σας κρατώ συντροφιά, θα φωτίζω τον ουρανό και θα σας εύχομαι γλυκά όνειρα.»
Τα αστέρια έλαμψαν ακόμη πιο δυνατά, σαν να χειροκροτούσαν.
Και από εκείνο το βράδυ, το μικρό Φεγγαράκι ξεκινούσε κάθε νύχτα το ταξίδι του στον ουρανό, χαρίζοντας το απαλό του φως σε κάθε γωνιά του κόσμου και ψιθυρίζοντας σε όλα τα παιδιά:
«Καληνύχτα... Θα τα ξαναπούμε αύριο.»
