Το μικρό Συννεφάκι ξύπνησε ένα ήσυχο πρωινό και άρχισε να ταξιδεύει αργά πάνω από βουνά, λίμνες και καταπράσινα λιβάδια.
Όλα έμοιαζαν όπως κάθε άλλη μέρα.
Ξαφνικά όμως, ένα μικρό ασημένιο αερόστατο στάθηκε μπροστά του.
Από το καλάθι του κρεμόταν ένας φάκελος.
Το Συννεφάκι τον άνοιξε με περιέργεια.
«Το Εργοστάσιο των Καινούριων Ουρανών σε προσκαλεί. Οι ιδέες σου χρειάζονται για να δημιουργήσουμε τους αυριανούς ουρανούς.»
Τη στιγμή που διάβασε το μήνυμα, ένα λαμπερό ουράνιο μονοπάτι άρχισε να σχηματίζεται ανάμεσα στα σύννεφα.
Το Συννεφάκι το ακολούθησε.
Ύστερα από αρκετή ώρα έφτασε σε έναν τεράστιο αιωρούμενο σταθμό, χτισμένο πολύ ψηλά πάνω από όλα τα σύννεφα.
Ήταν ένα εργοστάσιο που έμοιαζε περισσότερο με εργαστήριο φαντασίας.
Τεράστιοι γυάλινοι θόλοι περιστρέφονταν αργά, ενώ εκατοντάδες μικρά σύννεφα εργάζονταν χαρούμενα.
Στην είσοδο το υποδέχθηκε ένας λευκός πελαργός με μπλε κασκόλ.
«Καλώς ήρθες! Εδώ σχεδιάζουμε τους ουρανούς που θα δουν αύριο οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.»
Η πρώτη αίθουσα ονομαζόταν Το Εργαστήριο των Χρωμάτων του Ορίζοντα.
Γύρω υπήρχαν τεράστιες γυάλινες δεξαμενές γεμάτες αποχρώσεις του γαλάζιου, του χρυσού, του ροζ και του μωβ.
Το Συννεφάκι μπορούσε να ανακατεύει τα χρώματα και να δημιουργεί ολοκαίνουργιες αυγές και μαγευτικά ηλιοβασιλέματα.
Κάθε νέα σύνθεση εμφανιζόταν αμέσως στον ουρανό μιας διαφορετικής γωνιάς της Γης.
«Κάθε μέρα αξίζει να ξεκινά και να τελειώνει όμορφα», είπε ο πελαργός.
Στη συνέχεια μπήκαν στην Αίθουσα των Σχημάτων.
Εκεί μικρά σύννεφα εξασκούνταν να παίρνουν αμέτρητες μορφές.
Άλλα γίνονταν καράβια.
Άλλα κάστρα.
Άλλα δράκοι, λουλούδια ή αερόστατα.
Το Συννεφάκι δημιούργησε έναν τεράστιο ουρανό γεμάτο σχήματα που έμοιαζαν με βιβλία, μουσικά όργανα και δέντρα.
Όλα τα σύννεφα χειροκρότησαν.
Η τελευταία στάση ήταν η πιο εντυπωσιακή.
Πάνω από μια χρυσή πόρτα έγραφε:
«Το Παρατηρητήριο των Χαμόγελων.»
Μέσα υπήρχε ένας τεράστιος κρυστάλλινος χάρτης της Γης.
Κάθε φορά που κάποιος σήκωνε το βλέμμα του στον ουρανό και χαμογελούσε βλέποντας ένα όμορφο σύννεφο ή ένα ξεχωριστό ηλιοβασίλεμα, ένα μικρό φωτάκι άναβε πάνω στον χάρτη.
Το Συννεφάκι έμεινε έκπληκτο.
«Υπάρχουν τόσα πολλά χαμόγελα!»
Ο πελαργός χαμογέλασε.
«Οι άνθρωποι πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουν, αλλά ακόμη και μια όμορφη ματιά στον ουρανό μπορεί να κάνει μια ημέρα καλύτερη.»
Πριν φύγει, ο πελαργός του χάρισε ένα μικρό ασημένιο σταγονίδιο.
Δεν ήταν φτιαγμένο από νερό.
Ήταν φτιαγμένο από φαντασία.
«Θα λάμπει κάθε φορά που θα κάνεις κάποιον να σταματήσει για λίγο, να κοιτάξει ψηλά και να ονειρευτεί.»
Το Συννεφάκι φύλαξε προσεκτικά το πολύτιμο δώρο και ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής.
Από εκείνη την ημέρα ταξίδευε αργά πάνω από πόλεις, χωριά και βουνά, δημιουργώντας κάθε τόσο ένα παράξενο σχήμα στον ουρανό.
Κάποιοι έβλεπαν έναν δράκο.
Άλλοι ένα καράβι.
Άλλοι μια καρδιά ή ένα λουλούδι.
Και το Συννεφάκι χαμογελούσε, γιατί είχε μάθει πως λίγη φαντασία μπορεί να κάνει τον ουρανό να αφηγείται διαφορετική ιστορία σε κάθε άνθρωπο που τον κοιτάζει.
