Η νύχτα είχε απλωθεί πάνω από το χωριό του Άη Βασίλη και το χιόνι έπεφτε αργά, σιωπηλά, σαν να ήθελε κι αυτό να παρακολουθήσει τη μεγάλη προετοιμασία.
Στο φωτισμένο εργαστήριο, τα ξωτικά δούλευαν ασταμάτητα. Παιχνίδια περνούσαν από χέρι σε χέρι, κορδέλες δένονταν προσεκτικά και λίστες παιδιών ελέγχονταν ξανά και ξανά.
Η μεγάλη τσάντα του Άη Βασίλη στεκόταν στο κέντρο της αίθουσας, ανοιχτή, έτοιμη να γεμίσει με χαμόγελα.
Κανείς όμως δεν είχε προσέξει το πιάτο που βρισκόταν δίπλα στο τζάκι.
Ήταν γεμάτο μελομακάρονα, ζεστά ακόμα, πασπαλισμένα με άχνη και μύριζαν μέλι και κανέλα.
Ένα ξωτικό σταμάτησε για λίγο.
Μετά κι άλλο.
Και σε λίγο… όλα.
«Μια μικρή μπουκιά μόνο», είπαν.
Μα η μία μπουκιά έγινε πολλές.
Τα γέλια δυνάμωσαν, τα χεράκια κόλλησαν από το μέλι και η ζεστασιά του τζακιού έκανε τα βλέφαρα βαριά.
Τα ξωτικά κάθισαν για λίγο… μόνο για λίγο.
Και τότε, ο ύπνος τα τύλιξε.
Το ρολόι του εργαστηρίου συνέχισε να χτυπά.
Ο χρόνος περνούσε.
Η τσάντα έμενε άδεια.
Ξαφνικά, ένας δυνατός ήχος ακούστηκε από τον πύργο του ρολογιού.
Η καμπάνα της αναχώρησης!
Τα φώτα τρεμόπαιξαν και ο αέρας πάγωσε.
Τα ξωτικά πετάχτηκαν όρθια.
Κοίταξαν την τσάντα.
Κοίταξαν το ρολόι.
Κοίταξαν το έλκηθρο που ήδη ετοιμαζόταν έξω.
«Αργήσαμε!» φώναξαν.
Χωρίς να χάσουν άλλο χρόνο, ξεκίνησε η πιο μεγάλη περιπέτεια της νύχτας.
Έτρεχαν στους παγωμένους διαδρόμους, γλιστρούσαν στο χιόνι, σκαρφάλωναν σε πύργους από κουτιά.
Δώρα έπεφταν, καμπανάκια χτυπούσαν, παιχνίδια κυλούσαν παντού.
Ένα τρενάκι χάθηκε κάτω από ένα ράφι.
Ένα αρκουδάκι έπεσε σε ένα σωρό από μπάλες.
Τα ξωτικά όμως δεν τα παράτησαν.
Με κόκκινα μάγουλα και καρδιές που χτυπούσαν δυνατά, δούλευαν όλοι μαζί.
Άλλος έβαζε παιχνίδια, άλλος έκλεινε την τσάντα, άλλος έτρεχε να βρει το τελευταίο δώρο.
Και τότε…
την τελευταία στιγμή…
η τσάντα γέμισε.
Ο Άη Βασίλης στάθηκε μπροστά τους, έτοιμος να φύγει.
Τα ξωτικά του παρέδωσαν την τσάντα λαχανιασμένα.
Ο Άη Βασίλης χαμογέλασε πλατιά.
«Χο χο χο! Καταφέρατε να σώσετε τα Χριστούγεννα.»
Τα ξωτικά χαμογέλασαν ντροπαλά.
Και κάπου στο βάθος, το πιάτο με τα μελομακάρονα έμεινε άδειο… αλλά ήσυχο.
Από εκείνη τη νύχτα, τα ξωτικά έμαθαν κάτι σημαντικό:
Πρώτα η δουλειά… και μετά τα γλυκά.
Και έτσι, χάρη στη δική τους προσπάθεια, όλα τα παιδιά του κόσμου ξύπνησαν με δώρα και χαμόγελα
