Ο Χαμογελαστός Ήλιος ξεπρόβαλε σιγά σιγά πίσω από τα βουνά και άρχισε να φωτίζει τον κόσμο με τις ζεστές του ακτίνες.
Πρώτα χαιρέτησε τις ψηλές κορυφές, που έλαμψαν σαν χρυσές.
Ύστερα έστειλε το φως του στις πεδιάδες, όπου τα λουλούδια άνοιγαν σιγά σιγά τα πέταλά τους.
Συνέχισε το ταξίδι του ψηλά στον ουρανό και φώτισε μια ήρεμη λίμνη. Το νερό έμοιαζε με καθρέφτη και αντανακλούσε ολόκληρο τον γαλάζιο ουρανό.
«Καλημέρα!» είπε χαρούμενα.
Οι ακτίνες του έφτασαν και σε έναν μεγάλο οπωρώνα, όπου τα δέντρα ήταν γεμάτα ώριμα φρούτα.
Λίγο πιο πέρα φώτισε έναν παλιό ανεμόμυλο, που άρχισε να γυρίζει αργά καθώς φυσούσε ο πρωινός αέρας.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος συνέχισε να ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά.
Το φως του έφτασε σε μικρά χωριά, καταπράσινα λιβάδια και απέραντες παραλίες.
Κάθε μέρος που συναντούσε αποκτούσε μια διαφορετική λάμψη.
Όταν έφτασε το μεσημέρι, ολόκληρος ο ουρανός ήταν φωτεινός.
Ο Χαμογελαστός Ήλιος κοίταξε από ψηλά τη Γη και χάρηκε βλέποντας τόσα όμορφα τοπία.
Καθώς πλησίαζε το απόγευμα, άρχισε να κατεβαίνει αργά προς τον ορίζοντα.
Ο ουρανός γέμισε πορτοκαλί, ροζ και χρυσαφένιες αποχρώσεις.
Πριν κρυφτεί πίσω από τα βουνά, χαμογέλασε άλλη μία φορά.
«Αύριο το πρωί θα επιστρέψω για να πω ξανά την πρώτη καλημέρα σε ολόκληρο τον κόσμο.»
Και έτσι, αφήνοντας πίσω του ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα, αποχαιρέτησε τη μέρα μέχρι την επόμενη ανατολή.
