Ο Φασόλης έκανε προπόνηση στο στάδιο του Μουσικού Λαχανόκηπου για τον μεγάλο αγώνα δρόμου που θα γινόταν το απόγευμα.
Ήταν ο πιο γρήγορος αθλητής της περιοχής και όλοι πίστευαν πως θα κέρδιζε το χρυσό μετάλλιο.
«Σήμερα θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό!» είπε χαμογελώντας.
Όταν ξεκίνησε ο αγώνας, ο Φασόλης βρισκόταν μπροστά από όλους.
Έτρεχε γρήγορα και πλησίαζε στη γραμμή του τερματισμού.
Ξαφνικά, άκουσε μια φωνή πίσω του.
«Αχ!»
Ήταν ο φίλος του, ο μικρός Αρακάς, που είχε σκοντάψει και είχε πέσει κάτω.
Οι υπόλοιποι αθλητές συνέχισαν να τρέχουν.
Ο Φασόλης όμως σταμάτησε.
Γύρισε πίσω και βοήθησε τον φίλο του να σηκωθεί.
«Είσαι καλά;» τον ρώτησε.
«Ναι, αλλά τώρα δεν θα κερδίσεις τον αγώνα», είπε λυπημένος ο Αρακάς.
Ο Φασόλης χαμογέλασε.
«Πρώτα οι φίλοι και μετά τα μετάλλια.»
Έτσι, οι δύο φίλοι άρχισαν να τρέχουν μαζί.
Και λίγο πριν τον τερματισμό, όλοι οι θεατές σηκώθηκαν όρθιοι και άρχισαν να χειροκροτούν.
Ο δήμαρχος του Μουσικού Λαχανόκηπου τους περίμενε με δύο χρυσά μετάλλια.
«Σήμερα», είπε, «δεν κέρδισε ο πιο γρήγορος αθλητής. Κέρδισε η φιλία.»
Όλοι οι φίλοι τους άρχισαν να πανηγυρίζουν.
Και το ίδιο βράδυ οργανώθηκε μια μεγάλη γιορτή στο στάδιο με τραγούδια, χορούς και πολλά γέλια.
Ο Αρακάς πλησίασε τον Φασόλη.
«Σε ευχαριστώ που με βοήθησες.»
Ο Φασόλης χαμογέλασε.
«Ένας αληθινός πρωταθλητής δεν κερδίζει μόνο αγώνες. Κερδίζει και καρδιές.»
